druga strona ogrodu

życie w necie

2012-03-01T00:26:00.000+01:00

jest barwne, ekscytujące, pełne nieoczekiwanych zwrotów. Zupełnie jak w realu.

Przewodnik po ogrodach (świadectwo jego narodzin w komentarzach pod poprzednim postem) UDA SIĘ, jestem o tym przekonana.

Domek Tymczasowy dla Jeży powstanie.

ZIELONA ADRENALINA zaskoczyła mnie samą. Co ja robie, co ja pacze, to nie ja chyba. Zaskoczył mnie również pozytywny odbiór Zielonej A. przez społeczeństwo. Przeklejam z fejsbukowego Wydarzenia:

CO:
Poprawa estetyki osiedli blokowych i integracja ich mieszkańców.

Projekt współfinansowany przez: Fundację Sendzimira, Spółdzielnię Mieszkaniową Wrocław-Południe, Strefa-Art- Niepubliczną Placówkę Oświatową, Ledum- Projektowanie Ogrodów.
JAK:
Zakładanie rabat bylinowych przez mieszkańców w "czynie społecznym" z pomocą profesjonalistów: praktyków i naukowców.

GDZIE:
Skwery na terenie południowych osiedli Wrocławia *, które pełnią funkcję terenów publicznych i wymagają ingerencji w celu poprawy estetyki
* (Spółdzielnia Mieszkaniowa Wrocław-Południe, osiedla: ANNA, DOROTA-BARBARA, HUBY, GAJ)

KIEDY:
Akcja rozpoczyna się 13 kwietnia 2012 (piątek), o godzinie 16.30 - tutaj zrealizowane zostaną projekty skwerów, a przy herbacie i ciastku podyskutujemy o współczesnych osiedlach blokowych, o roślinach, o ochronie środowiska miejskiego i o estetyce podwórek.
21 kwietnia 2012 (sobota), o godzinie 12.00 spotkamy się w terenie, w wyznaczonych wcześniej miejscach, gdzie zrealizujemy wykonane przez nas projekty. Akcję zwieńczymy uroczystym grillem i wręczeniem nagród.

AAaaa! CZYN SPOŁECZNY... pamiętam TO. Grabienie skarp na wybudowanym- dopiero- co Nowym Dworze i wybieranie marchewki w PGR Oporów. Historia zatacza koło i śmieje się jak hiena do Megi brudzącej rączki przy sadzeniu bylinek na łosiedlu.
Ale żeby tam jedna akcja.
ZIELONY SLOT. Pojechać zobaczyć czy spróbować się włączyć? Projektowanie ogrodów dla jeży? Przyjaznych ropuchom? Z roślin rodzimych i spontanicznych?
Dobrze się bawię, prawda? A kto piniążki będzie zarabiał?
Ojtamojtam. Zarabiać też PRÓBUJEMY na proeko. Próbujemy.
A za każdym zakrętem otwiera się nowy, zaskakujący świat... powiedzmy, że dobry. Ale zapomniałabym. Do tego wszystkiego to ja się muszę poważnie przygotować.
A gdzieś tam czeka na mnie Dziki Kot Zenuś. A ja czekam na niego.
Chociaż nawet nie wiem, jak wygląda W CAŁOŚCI...

Na świecie wiosna. Kos śpiewał przez całe popołudnie. Taką piosenkę, która nigdzie się nie spieszy. Namysł przed każdą linijką. Zawsze czuję taką spokojną radość przy kosiej piosence i pewność, że będzie dobrze i będzie jak zawsze.

Nie radzę sobie dzisiaj z bloggerem, nawet zdjęcia nie dodają się tam gdzie chcę. To...
... pozdrówka, Megi.

ostatnia zimowa wycieczka...

2012-02-27T02:47:00.002+01:00

...bo wszędzie już wiosna, ranniki, przebiśniegi, oczary i wcale nie będziecie chcieli na zimowe wycieczki jechać.
Zdarzyła się w styczniu, na Wielkopolskę.
Do Turwi m. in. A Turew Chłapowskiego to samo serce parku krajobrazowego jego imienia.
Dlaczego tak go upamiętniono? Bo ta część Wielkopolski znacznie różni się od całej reszty, płaskiej, czasem wklęsłej od nieco zatartej rzeźby polodowcowych jezior i cieków, polnej i bezdrzewnej.
Różni się ZADRZEWIENIAMI ŚRÓDPOLNYMI.

A zadrzewienia to po prostu gałęziownia mnoga, już na zawsze będzie ze mną to określenie M. O ich znaczeniu w krajobrazie napisano tomy, o ich pozytywnej roli nie trzeba już nikogo przekonywać (może tylko podam linkę, jak te doświadczenia przenieść w skalę ogrodu przydomowego). Dezydery Ch. był prawdziwym architektem krajobrazu, większym nawet niż twórcy krajobrazowych angielskich parków, bo działał w skali, którą dzisiaj nazywamy land art. Miał świadomość wartości krajobrazu, traktował go jako ZASÓB, który może się wyczerpać, ale można też go up- ować, podwyższać tę wartość. Jako i my powinniśmy myśleć. Na miedzach i wzdłuż dróg sadził drzewa, dęby, lipy, jabłonie i czereśnie, a przede wszystkim ulubione robinie akacjowe (pomyślcie o maju...). Wszystko to nieco zarosło głogami, tarniną i podobnymi krzewami tworzącymi czyżnie (inne określenie na gałęziownię;-)), a we współczesności D. Ch. znalazł kontynuatorów. Sadzą oni rodzime drzewa zgodnie z siedliskiem, ale czasem ponosi ich fantazja...

Czyż nie? Mają tak po 30- 40 lat...
Poza tym w Wielkopolsce po staremu.

Kochana, niezłomna Wielkopolska.
Park przypałacowy w Turwi również godny uwagi. Chociaż niekoniecznie wg autorów linków cytowanych tu dziś w wielkiej obfitości, a to chyba dlatego...

... że takie oto parki, nie tylko ze starodrzewiem, ale i martwym i rozkładającym się drewnem, obfitym podrostem młodych drzew, ewoluujące mimochodem w kierunku lasu, uważa się za ZANIEDBANE.
I bardzo źle się uważa. Młode drzewa kiedyś godnie zastąpią te stare, dzięki dziuplastym i próchniejącym pniom możemy cieszyć się bioróżnorodnością

a barokowo- neogotycki pałac fantastycznie rysuje się między drzewami...

Ma też park kilka innych niezaprzeczalnych zalet: brak wyraźnej granicy z otaczającymi polami, a dzięki temu możliwość korzystania z otaczającego światła i zapożyczonego krajobrazu. Wszystko dzięki zwykłej siatce użytej jako ogrodzenie.

Prawda, że prawie- niewidoczna?
Za to ogrodzenie frontowe jest historyczne, klasyczne i wypasione:

W parkowym wnętrzu kilka ciekawostek.

Kalina sztywnolistna, Viburnum rhytidophyllum. Tym razem nie zagadka, bo się niezwykle zapętliłam w rzeczywistość i nie wywiązałam wobec Gwenaelle. Ale zaraz się poprawię:-) i nadrobię.

I modny środowiskowy "ogródek chwastów" z domkami dla owadów.
Zagadka: co jest źle?
Rozwiązanie zagadki: nie chwasty, tylko ROŚLINY SPONTANICZNE;-) Określenie "chwasty" brzmi tak pejoratywnie...
I nie takie obrzeża rabatek... wszystkie, tylko nie takie...a najlepiej takie jak tu.
W turewskim pałacu mieszkają nasi Przyjaciele, znają się na ptakach, grzybach i wiatrakach, i fotografują śnieżyce nad kanałem i hohoho. Będę tam wracać... oby szybko, bo nad park i pałac nadchodzi wiatr zmian...
I dalej w Wielkopolskę.
Nazwa Dakowy Mokre zatrzymała mnie, a chwilę później ożyła w pamięci. W Dakowach urodziła się moja babcia i jej rodzeństwo.
Pradziadek Franciszek był leśniczym, prababcia Katarzyna w leśniczówce na rzeką wychowywała ośmioro (chyba??) dzieci. Musiała być marzycielką, musiała być stanowcza, bo wszystkie panny zostały wyemancypowanymi nauczycielkami, a wszyscy chłopcy leśnikami. A działo się to w międzywojniu.
Musiałam to zobaczyć.
We dworze, do którego Franciszek przychodził zapewne zdawać panu Mielżyńskiemu sprawozdania, jest hotel, w którym nocowaliśmy (schiza- w gorącym pokoiku na mansardowym poddaszu, z netem).

Taki kantorek do przyjmowania pracowników był na parterze, po lewej stronie schodów. Czy to JUŻ były TE schody? Te są pewnie z lat 20- tych XX wieku, tak?
Teraz jest jadalnia, zresztą z dość okropnym wystrojem, a wtedy?

A park? Zaledwie kilka drzew z tamtych czasów, żadnego podszytu ani podrostu, przygnębiające tło (tu akurat, w obliczu braku pożyczonego krajobrazu, prosiłby się jakiś szpaler leszczynowy czy co...)
I tak jest w całej wsi. Pałac i kościół z XVIII wieku

ale poza tym nic, nic, nic. Najstarsze budynki z lat 30- tych XX wieku, no może kilka gospodarczych z XIX wieku. Żadnych starych drzew, żadnych śladów na cmentarzu, tam, gdzie prawdopodobnie była leśniczówka, jest domek z lat 70- tych, po drugiej stronie drogi, w miejscu budynków gospodarczych- domek z lat 30- tych. Tylko rzeka niezmienna i dzika, wylewna w stronę dębowego lasu.
Pouczające spojrzenie na krajobraz. Nawet w tej skali przemija.

Nie zrobiłam zdjęcia rzeki. Znaczy muszę wrócić. I pomyśleć.
O ile dworkowo- hotelowe wnętrza takie sobie, to sklep z antykami w starej kuźni owszem owszem, kojarzy mi się ze szwedzkimi muzeami.

Starocie nie bardzo. Albo repliki, albo bardzo drogie.

I jeszcze mam pytanie- dlaczego wielkopolskie miasteczka są takie ogarnięte przestrzennie, skromne i schludne? Ktoś wie? Czego potrzeba do stworzenia ładu przestrzennego? Do tej pory miałam odpowiedź, że pieniędzy (np. Poznań i Wrocław miały kasę, Częstochowa nie). Ale w Częstochowie nadal panuje wrzask przestrzeni, chaos architektoniczny, brud i zaśmiecenie reklamami, a w Poznaniu, Opalenicy czy Zaniemyślu wręcz przeciwnie. Więc?

A na koniec... aktualności, żeby nie zaginęły w codzienności.
Zajrzyjcie do Sielskiego, tam wyczerpujący (wyczerpujący temat;-p) post o kładzionych żywopłotach. Też dobry sposób na ogrodzenie nieinwazyjne w krajobrazie. Właściwie sposób idealny, bo równoważny zadrzewieniom w zwiększaniu bioróżnorodności.
Zajrzyjcie do Moczarowiska i zbierając siły do walki z przyrodą w nowym sezonie zainspirujcie się peace & love prezentowanym przez Gwenaelle.
Zajrzyjcie do Wirtualnego i podziwiajcie labirynty i historyczną wiedzę Ewy. Przy okazji, Ewo, dziękuję za linkowanie na Ogrodowisku:-) zaglądanie w statystyki bywa ciekawe.
I zajrzyjcie do Ostrygojada, co wesołego mu tam zakwitło:-)))
A ja tu jeszcze... zakańczam, być może, dyskusję o gustach i niegustach. To nie jest tak, że nie szanuję swoich clients (pod warunkiem, że vv;-p). Ale z mocą autozacytuję, powtarzając sie:

"...Wydawać by się mogło, że wciąż, niekoniecznie świadomie, kopiujemy XIX i modernistyczne wzorce- a może twórczo je przekształcamy? Jakkolwiek by nie było, warto mieć świadomość, z czego czerpiemy. Ma to znaczenie zwłaszcza w czasach, gdy nawarstwień historycznych jest tak wiele, postmodernizm i eklektyzm wydaje się być dominującą tendencją, a twórczość wizualna rozwarstwiła się na nieprzystające do siebie poziomy. Artystowscy i ekscentryczni wizjonerzy są poza zasięgiem percepcji przeciętnego człowieka, inni, jak np. Christo, puszczają oko do odbiorcy bądź starają się mu przypodobać. Zawodowi ogrodnicy, architekci i architekci krajobrazu bywają oderwani od rzeczywistości, niedokształceni w rzemiośle, niedoświadczeni w praktyce, nieświadomi ideowej i historycznej bazy i nadbudowy, ograniczeni materialnie. Trudno jednak wymagać wiedzy i świadomości od ich klientów lub ogrodników- amatorów , dlatego to na nich- na nas- spoczywa ciężar czy misja, czy zwykłe zadanie lub obowiązek, wykonywania dobrze rzemiosła, jakim jest budowa założeń krajobrazowych."

No i ejmen. Chyba żeby nie?

Pozdrówka, Megi.

dzień grubodzioba

2012-02-22T01:53:00.002+01:00

zdarzył się w dzień kota. Który w Moherii jest jednocześnie dniem świstaka i dniem świra, jak to zwykle bywa w Moherii.
Było tak. Rozkosznie gawędziłam sobie na czacie z Arboretum Lądek Zdrój, gdy o okno pierdzielnął ptak, Weganka wyskoczyła na śnieg i przyniosła grubodzioba.
Grubodziób został zaklatkowany w poszczurzej klatce i poddany pięciominutowej obserwacji. Był cudownie śliczny, ale nie zrobiłam mu dobrego zdjęcia, ponieważ okazał się nieuszkodzony, żywotny i musiał natychmiast zostać wypuszczony.

Foss zjadł kilka piórek.

ommmnomnom.
Arboretum zapytało, czy mogłabym na jego stronę napisać kilka artykułów. Jakich? Podało tematy: "jakie rośliny uwielbiasz, jak opiekujesz się rododendronami, jak pielęgnować ogród".
O. Bardzo chętnie napiszę, także tutaj, jak pielęgnować ogród. Niebawem... bo dzisiaj chciałam odpocząć od ogrodowych tematów i napisać wpis jak list, którego nie napisałam. Jak rysunki, których nie narysowałam.
Trawowy konkurs się zakończył, prace można obejrzeć tutaj, a wkrótce- przeczytać moje omówienie.
Zakończył się także konkurs na blog roku. Śledziłam go dość umiarkowanie, i teraz żałuję. Bo zniknęły mi gdzieś w czeluściach blogosfery cudowne, niepowtarzalne blogi, które się nie załapały. A wygrały... te co zwykle. Czyli niejako nijakie, bardzo bezpieczne i wcale nie dobrze napisane.
Oczywiście Zorka jest poza wszelkim podejrzeniem. Zorka jest zasłużenie doceniona, jest idealna- tematyka, wrażliwość, literackość. Przeczytałam całego jej bloga i ani jedno słowo mnie nie zawiodło.
Ale gdybym miała wybierać, tylko spośród nominowanych, między Panią Niteczką a Rudomi... to wybrałabym Rudomi, i nie dlatego, że jest o kotach. To po prostu ładny, empatyczny, sprawnie pisany blog. Chociaż należałoby chyba stworzyć kategorię blogów o kotach... bo tyle jest fantastycznych blogów o kotach;-)
Żałuję, że nie nominowano Ori... bo bloguje w tak słusznej sprawie.
I, żeby nie zanudzać, to, co wyłowiłam, co mi zostało w ulubionych, co czytam i co może wam się spodoba: Światło z Północy- Szwedzi mogliby się wiele o sobie dowiedzieć; Frustratka i, tropem Frustratki: Dziwka, Ratunku Co Robić, koszmary architektury.
Serdecznie polecam, chociaż bywa hardo. Ale ja tak lubię, tak naprawdę. Nawiązując do moich problemów z linkowaniem badziewia, koszmary a. bardzo ładnie je rozwiązały:
"Autorzy tego dzieła są z niego dumni, żeby nie powiedzieć, że się chwalą ( skoro opublikowali go w internecie) - więc bez żadnych skrupułów podaję ich nazwiska do publicznej wiadomości. "
I ok. To ja też następnym razem bez skrupułów.
A jury bloga roku zawiodło mnie ostatecznie, przyznając wyróżnienie Kasi Tusk z uzasadnieniem:
"za pokazanie, że nie trzeba wydawać wiele, by prezentować się elegancko i z klasą" (o fak. Byłam i widziałam, ile ta lasia wydaje na ciuchy).
Oraz: "za otwartość i partnerskie relacje z czytelnikami pomimo bycia osobą publiczną" (o szit fak. OSOBOM PUBLICZNOM.)
No, to ja już nie wiem.
Czytam blogi, nie mam potrzeby czytać czego innego.

Ejjj... co nam zabrałaś???
Przedwiosenny spokój panuje w Moherii. Na dworze grubodzioby i mazurki pożerają tony pożywienia, sierpówki gruchają wiosennie, sikorki tak samo, a w domu...

No ooobudź się!

I Puszek po całodobowym rwaniu kocic:

Brudny, ale w adekwatnej kolorystycznie obróżce z adresatką jak talizman.

J... niutki Prezes spacyfikowany na miazgę za pomocą rzecznika TOZ, prawniczki karmicielki i groźby telewizorni na łosiedlu.

Ekostraż zapytała, czy nie chciałabym być DT dla kyciów. Oj, jak bym chciała. Ale: TP powiedział, że wobec tego nie będzie mieszkał; nie ogarnę niewychodzenia małych kotów; moje futra nie są szczepione; kocury nie kochają małych kyciów, a nawet panicznie się ich boją (feromony???) i kiedyś tak nasz kochany Zyzio poooszedł i nie wrócił, jak w domu były kotki... to są wymówki czy problemy do rozwiązania?

W Moherii każdy dzień jest też światowym dniem weganizmu.

Dzień wegańskiego pączka był niezwykle pączkodajny i pączkożerny. Pączki vegan są zdecydowanie dietetyczne i można ich zjeść 15 np.

Dzień wegawalentego zaowocował tortem czekoladowym z wiśniami.

I był to najpyszniejszy tort, jaki jadłam... od lat. Słyszysz, Weganko? I mam nadzieję, że będzie on początkiem wegańskiego bloga.

A dzień świstaka, i owszem. Rok temu o tej porze też były w domku i na blogu pierwiosnki kubkowate i narcyzy 'Bridal Crown'. Tu jeszcze na tle IKEA.

I światło piękne jest.

...

Pozdrówka, Megi.
PS. link do torta, warto się nie bać weganizmu: http://puszka.pl/przepis/6460-weganski_tort_czekoladowy_z_wisniami.html

będę męcząca;-)

2012-02-17T22:18:00.003+01:00

uprzedzam w tytule, bo tu święto kotów, a ja znowu o projektowaniu. Miała być wycieczka, po komentarzach widać, że wycieczki są bardziej na topie, ale mnie cóś tu męczy i muszę, inaczej się uduszę.
W komentarzu pod tym postem napisała GAJA, pozwolę sobie zacytować:
"...Ja wiem, jak TO działa-fontanna, proszę bardzo, latarnia japońska, jest, kaskada, też i pozbruczek, a jakże. I tak upychają co się da, kasują i teraz mam dwie wersje. Albo pękają ze śmiechu, albo bardzo się wstydzą i nie przyznają."
I jakby tak było, toby zrozumiale było. Chciwość ludzka i chytrość, i cynizm to normalne cechy, i o jakimś rozumie świadczą. Wstyd- ależ skąd, fontanną i pozbruczkiem warto się pochwalić na stronie czy blogu, w końcu to szczytowe osiągnięcie architektury krajobrazu.
Niestety, osoby one, projektujące i urządzające ogrody często popełniają błędy w dobrej wierze, nie posiadając elementarnej wiedzy przyrodniczej, a wiedzy o roślinach w szczególności.
Dowód, proszę. Oto ogród na skraju lasu, siatkowy płot oddziela go od ściany sosen. Projektantka chce (tak deklaruje) nawiązać do tego lasu, przedłużyć las do ogrodu...
Co rośnie zwykle na skraju lasu? Derenie świdwa, trzmieliny, czasem tarnina, czeremcha późna, jeżeli to las sosnowy... poziomki, trzcinniki, maliny... tworzące ciepły, przytulny, słoneczny okrajek.
Jeżeli ktoś nie lubi takich naturalistycznych i kłujących chaszczy, może poczynić wariację na temat, używając różnych miękkich traw i turzyc, kaliny koralowej, oczarów, w wersji hard- karłowatych sosen, wrzosów, wrzośców i borówek, tworząc "las w miniaturze"...
Ale żeby z tą myślą posadzić TUJE (RÓŻNE odmiany, żółte i zielone, kuliste i stożkowate), JAŁOWCE, świerk biały 'Conica', berberysy, forsycje??
Zapewniam, że na zdjęciach wygląda to gorzej niż w opisie. Ale już po opisie przyrodniczo- radykalna Weganka lekko się opluła.
I żeby coś takiego wymyśliła osoba zajmująca się tematem zawodowo, która ma o sobie bardzo dobre zdanie?
Inny przykład. Bardzo fajny projekt ogródka przy szkole, polegający na odwzorowaniu w skali ogrodu mapy Polski i krain geo, z zaznaczeniem pasm górskich i głównych rzek. Koncepcja nauczycielki, projekt "opracowany przez fachowca", kasa z WFOŚ, więc pewnie i z Unii.

Rozpuściłyśmy z Weganką konie fantazji... Polska w miniaturze. Cała obsadzona okrywowymi bylinami, imitującymi pola, łąki i lasy. Żwirowe ścieżki- rzeki. Skały charakterystyczne dla danej formacji w "górach". Albo symbolicznie- trzy buki i jodła w reglu dolnym (i żadne tam odmiany), dwie sosny i brzoza na Mazowszu (i precz z karłowatością), wydmuchrzyca, kosodrzewina i róża pomarszczona na nadmorskich wydmach, brzoza karłowata i sosna drzewokosa na Torfowisku Zielenieckim, obuwiki nad Rospudą, turzycowisko nad Biebrzą, trzcinowisko w Ujściu Warty... nawet przemyślałyśmy sprawę ekstensywnego nawadniania. Bo wzdłuż Wisły i Odry oczywiście pas szuwaru, z niezapominajkami i jaskrami;-) Przy czym wszystkie rośliny oczywiście pochodziłyby z hodowli.

Taaak, efekty są spektakularne, jak pisze wykonawczyni (zakładam, że nie projektantka;-p) Temat spektakularnie skopany, kasa wywalona w błoto.
Wisła jest z NIEBIESKICH JAŁOWCÓW. W poprzek Polski biegnie ścieżka z kostki betonowej. Zamiast rodzimych gatunków itp. nad naszym pięknym krajem górują tablice, gdzie wszystko jest opisane... Gdzieś w centralnej Polsce rosną sobie z dupy rododendrony. A wszystko oddzielają śliczne, estetyczne drewniane rolbordery i plastikowe taśmy.

Wkurwienie moje jest uzasadnione podwójną szkodliwością czynu. Po pierwsze- to, co miało być edukacyjne, takie nie jest. Nie uczy niczego o rodzimej przyrodzie, charakterystycznych gatunkach, odrębności krain geo. Po drugie- jest edukacyjnie szkodliwe, ponieważ promuje fałszywe wzorce estetyczne, prowadzące do eskalacji bezguścia. Dzieciaczki, którym od małego serwuje się niebieskie iglaki, niestety mogą na tym poziomie pozostać, jak niektóre znane mi wirtualnie i nie postaci trudniące się tzw. architekturą krajobrazu.
No i ta kasa, co się poszła.

Powiedziałam, że nie będę linkować, nawet w dniu kota. Ale jak ktoś bardzo ciekawy obrazków, to się rozejrzy wokół.
Wiadomo już, jak ja bym podeszła do tematów, żeby nie było, że się mądrzę. A dobry przykład... idzie ze Szwecji, oczywiście. Nie to, żeby nie szedł skądinąd, ale na Szwecji się jakoś tam znam. Czyli znowu światło z północy.
W małym mieście Mariestad znajduje się Dacapo. Dacapo jest szkołą rzemiosła, filią Uniwersytetu Goteborskego. Prowadzi różne praktyczne zajęcia. Współpracuje w tym zakresie z gminą M., która udostępnia teren. Piękny ogród, ukryty w parku Johannesberg, w którym kiedyś działały pawilony zakładu opiekuńczego, a teraz więzienie, przychodnia i tak dalej. Reszta budynków funkcjonuje jako malownicze, aczkolwiek powoli, z unijną pomocą, remontowane ruiny.

Stóóół... tu by mi się przydało to małe serduszko, albo lajk;-p

W ogrodzie Dacapo praktykanci się uczą.

Obcowania i pracy z miejscowym materiałem, doboru (pewnie często metodą prób i błędów) roślin do takich ogródków skalnych.

Jak radzą sobie różne egzoty.

I jak wykorzystać rodzime rośliny.

Oraz jak inspirujące mogą być swojskie motywy w tzw. "małej architekturze".

Jak i kiedy kosić...

... albo co robić, żeby nie kosić.

Jakie rośliny stosować na żywopłoty i szpalery i jak je prowadzić (swoją drogą żywopłoty z kosodrzewiny, grujecznika, jarząba szwedzkiego, świerka serbskiego i kłującego są ZABAWNE).

Jak budować.

Jak robić kompost.

Jak wykorzystać ekologiczne materiały i proprzyrodnicze rozwiązania (ta pierwsza budka, taka modernistyczna;-))

Jak rozmnażać rośliny.

Jak malownicze mogą być warzywniki i ogrody ziołowe.

I jak subtelnie piękne są różne ZWYCZAJNE rośliny.

Hmmmm...

Absolwenci Dacapo z pewnością są dobrze WYKSZTAŁCENI.

Co widać potem choćby w zieleni miejskiej.

A co ma z tego gmina? Gmina udostępnia część ogrodu mieszkańcom, którzy hodują sobie pomidory i pietruszkę. Mogą też hodować paprykę. W szklarni.

Czy muszę dodawać, że ogród (z wyjątkiem szklarni) nie jest zamykany ani pilnowany?

Ale coś dodam. To moje marzenie. Mieć, pracować, prowadzić taką szkołę.

Nie mam: pola, budynku, kasy, wsparcia.

Nie mam planu.

Może pora zamienić marzenia na plan?

Tego sobie życzę w dniu kota.

Pozdrówka, Megi.
PS. A u mnie dzień kota jest codziennie...

NIEOCZEKIWANY ZWROT AKCJI.

2012-02-12T23:26:00.002+01:00

Zostałam zaproszona do uczestnictwa w jury konkursu, który tu linkuję. Chodzi o narysowanie projektu kompozycji z trawami ozdobnymi (takiej małej, w pojemniku).
Konkurs kończy się w WalęTynki, a więc kredki w dłoń i ras ras ras rysujemy, a potem klik klik klik rejestrujemy się na forum i wysyłamy tam naszą prackę (tzn. wstawiamy zdjęcie i opis projektu).
Bardzo mi przykro, że tek późno tu ogłaszam, bo w sumie czasu było dwa tygodnie. Ale:
- moja skłonność do prokrastynacji pozwalała mi skutecznie omijać regulamin konkursu,
- co nagle, to po diable,
- pierwsze pomysły i szybkie kreski najlepsze.
Każdy może. A jak potrzebuje trawek do ogrodu, to wręcz POWINIEN.
Inspiracja na dziś:

A jeżeli chodzi o prokrastynację... moje ulubione. Też tak macie?

Ojtam ojtam. Nie jest najgorzej jak na niedzielę, powierzchnie płaskie+praniex2+zupa+budyń+kuwetki i kompost+zaległe maile+ptaszki ogrodowe+koty na kolanach+komentarze na blogach+z Weganką o lęku+wiele herbatek+kąpiel z kotem pilnującym, żeby pańcia nie skończyła jak jej rówieśniczka+cdn.

Tak, o to właśnie chodzi. Mogę tak w nieskończoność. Gdybym była kotem, toby uchodziło.

Pozdrówka, Megi.

PS. cdn. to ja się pochwalę: opracowany cały folder zdjęć i szkielet listu do prezesa sąsiedzkiej spółdzielni mieszkaniowej w kwestii jego brzydkiego zachowania wobec wolnożyjących kotów. Czyli pozytywnie.

jeszcze o projektowaniu

2012-02-11T02:47:00.004+01:00

ale już dosyć, na czas jakiś. Trochę się z tym noszę, to napiszę, chociaż odrobinę niechętnie.
Nie podsumowałam jakoś byłego kursu ogrodowego, a tu już następny się szykuje.
PopaTRZcie, jak różnie można zaplanować ten sam ogród.

Poczynając od ułożenia rzutu na kartce, co już ma swoje znaczenie;-)
Dlaczego niechętnie? Bo temat ciężkawy. Ok, to są pierwsze próby, dużo entuzjazmu, dobrych pomysłów, zabawy.
Ale po wniknięciu okazuje się, że lepsza zabawa i pomysły w tych próbach naprawdę pierwszych niż w tych, które możnaby nazwać doskonaleniem warsztatu osób już zajmujących się budową ogrodów.
A z kolei te projekty niewiele się różnią, a na pewno nie są gorsze od tych, którymi chwalą się "profesjonalne" firmy na swoich stronach i blogach... nie będę linkować do brzydkich rzeczy, ale wystarczy się rozejrzeć... niektóre mogłyby służyć jako instrukcja "jak nie projektować" i "jak nie urządzać ogrodu".
O ile nie tępię amatorów (jedynie GAJA kiedyś miała mi chyba za złe wycieczkę w kierunku jej "lasu"... ale dałyśmy radę się nie pokłócić;-))) ani Kursantów (bo naprawdę nie mam powodu;-))), to dla "profesjonalistów" mam zamiar być bezlitosna.
Jestem.
Po jednym komentarzu na pewnym blogu zostałam "odobserwowana", a komentarz usunięty. Szkoda, bo naprawdę ważyłam słowa, nie byłam niegrzeczna... trudno.
No i co mi tak zależy? Mogłam sobie darować, naprawdę, może wtedy ta osoba by mnie czytała... domyślnie już wy wiecie co...
Bo szlaggg mnie trafffia. To także mój krajobraz, i NIENAWIDZĘ zagracania go złą architekturą, białym grysikiem, szczepionym żółtym badziewiem obok szczepionego czerwonego badziewia, plastikiem, od którego bolom zemby, no NIENAWIDZĘ.
NIE LUBIĘ i NIE POWAŻAM tych, którzy są za to odpowiedzialni. Aroganckich architektów, niedouczonych ogrodników, zagubionych we mgle architektów krajobrazu... wysłałabym ich w kosmos.
I tylko czasem się zastanawiam, skąd im się to bierze.
Mówi się, że o gustach się nie dyskutuje.
Bardzo wygodne zamknięcie konstruktywnych dyskusji. Ja uważam, że jak najbardziej, powinno się dyskutować. A wykształciuchom w zakresie sztuki i architektury powinno przypadać zadanie kształtowania gustów. Równie dobrze może architekt sprzedać badziewny, tani, pretensjonalny "dworek", jak i powiedzieć, że tego "nie da się zaprojektować" i sprzedać dobry projekt.
Pod warunkiem, że tak zrobią WSZYSCY architekci.
Pod warunkiem, że będą świadomi, jakie zadania przed nimi stoją.
Pod warunkiem, że się tego nauczyli.
Że mieli szansę.
Bo, poczynając od podstawówki, przedmioty pod hasłem "sztuka" są spychane na margines, obcinane i traktowane jako poczciwe i nieprzydatne michałki. To kształtuje nie tylko przyszłych twórców, projektantów, ale i ich klientów. Wszyscy mają w tyle głowy: "ale co ty tam wiesz" i "ojtamojtam" (ja też, ja też, pisałam już, jakie to mało ważne te ogrody;-))
Bo na studiach z zakresu architektury krajobrazu np. (to akurat wiem z pierwszej ręki, d-u-ż-o praktykantów, stażystów, potencjalnych pracowników) panuje przyzwolenie na bylejakość i niewielkie wymagania. Tak naprawdę oszukuje się studentów, zaliczając im nieciekawe i niedobre merytorycznie projekty, nie wymagając wiedzy nt. materiału (mówię o podstawowej znajomości roślin) i przekonując, że znajdą pracę w zawodzie.
A oni oszukują się sami, nie ucząc się niczego o roślinach i oczekując, że czeka na nich mnóstwo pracy w BIURZE PROJEKTOWYM;-p
(wątek kombatancki: mnie TEŻ nikt na studiach nie nauczył niczego o roślinach. Ale każde wakacje- już PO studiach, znaczy jak nie musiałam- spędzałam z kluczem Szafera. Zwróciłam swe oczy na TP po raz pierwszy, kiedy na praktyce studenckiej wymienił nazwę KAŻDEJ rośliny w bukiecie z bogatej sudeckiej czerwcowej łąki. Dwuipółletni Synek po przeskanowaniu takiego bukietu dostrzegał braki i zadawał pytanie: A CIECIORKA- GDZIE??? Z Weganką w wózku spacerowałam po Ogrodzie Botanicznym, zbierałam liście i porównywałam je z tymi zebranymi w parkach, i z "Dendrologią" Senety. JAKOŚ się trzeba tego nauczyć.)
Podejrzewam ponadto, że METODA kształcenia projektowego jest zła. Sprowadza się do powielania schematów "profilu klienta", wpuszczania w kanały "ogrodowych stylów", w maliny "innowacji". Nigdy np. nie spotkałam się z innym podejściem do projektowania i studenta, jak "przygotuj trzy koncepcje, a my ci powiemy, co jest źle", czyli metodą korekt. A wiem, chociażby od Marie i Architekta Landszafta, że na Wyspach robi się inaczej- za pomocą warsztatów, burzy mózgów... Korekty są do przyjęcia na poziomie naszego 60- godzinnego kursu, ale na studiach zakrawają na lenistwo ze strony prowadzących. Bo co, jeżeli ktoś przygotuje złe koncepcje, takie z gruntu mylne, i tracimy czas na poprawianie czegoś, co nigdy nie będzie dobre? Bez sensu.
Oszszsz...
A potem Absolwenci idą w świat, projektują miasta i ogrody, pieniądze zostają wydane na niedobre, nudne, nijakie rzeczy, które zostaną na świecie na setki lat...
Zamiast zaprojektować Sagrada Familia i Wersal...
Przykłady, proszę. Zieleń miejska.

"W ramach gospodarki drzewostanem przewiduje się wycinkę drzew i krzewów (...) klon srebrzysty, złotlin japoński ‘Variegata’, sosna czarna, krzewuszka cudowna, karagana syberyjska, śnieguliczka biała, róża wielokwiatowa..."

A co w zamian?

"Zieleń (...) odgrywa ważną rolę, wytwarza konieczne tło oraz odizolowuje od otoczenia. Daje oprawę estetyczną, a także występuje jako czynnik biologiczny.

Projektowana na tym obszarze zieleń ma na celu podkreślenie układu funkcjonalnego, komunikacji pieszo- jezdnej (...) a także pełni funkcję ochronno-izolacyjną.

Doboru projektowanych roślin dokonano na podstawie istniejącego środowiska ze szczególnym uwzględnieniem nasłonecznienia wnętrza, warunków glebowych i klimatycznych. Zastosowano roślinność łatwą w utrzymaniu i wymagającą jedynie niewielkich zabiegów pielęgnacyjnych. Wprowadzono zarówno rodzime gatunki drzew i krzewów jak i gatunki introdukowane, które przystosowane są do istniejących w rejonie warunków siedliskowych, znoszą trudne warunki miejskie i przemysłowe, a także posiadają niewielkie wymagania glebowe.

Ok?

"Wokół miejsc zabawy dla dzieci wybrano rośliny najbardziej odpowiednie do formowania zdecydowanych plam, szybko się rozrastające, tworzące zwartą okrywę uniemożliwiającą rozwój chwastów, a zarazem znoszące dość dobrze niekorzystne warunki środowiskowe. Projektowana roślinność charakteryzuje się ciekawym, kontrastującym zabarwieniem ulistnienia oraz obfitością kwitnienia."

Ok?

" Dodatkowo, nawiązując do historycznego założenia zaprojektowano ogród w stylu francuskim z formowanymi obwódkami z tawuły japońskiej ‘Albiflora’ i tawuły japońskiej 'Japanese Dwarf'. Charakteryzuje go regularność kompozycji oraz symetria dwuboczna względem głównej ścieżki."

Ok, chociaż "nawiązanie do historycznego założenia", opis "ogrodu francuskiego" (o_O) i dobór roślin na obwódki brzmi rozczulająco.

Spodziewacie się pięknego wnętrza ogrodowego? Ha- ha.

Zapowiadanych gatunków rodzimych- JEDEN na 71, jeżeli weźmiemy po uwagę odmiany, to 8/71.

Za to jest wybór odmian berberysów: 'PowWow', 'Green Carpet', 'Red Pillar', 'Bogozan', 'Pink Queen', 'Harlequin', 'Atropurpurea Nana'... w sumie tysiące sztuk. Chyba katalog się na berberysach otworzył. Na następnej stronie były irgi (Dammera i pozioma), na kolejnej tawuły (japońska 'Crispa', 'Genpei', 'Albiflora', 'Goldmound'...), na kolejnej kolorowe pęcherznice. Biedne dzieci. Te z placu zabaw. No i jeszcze ligustr. Ligustr w zieleni miejskiej musi być. Najlepiej w formie wyłysiałych od dołu i wygryzionych żywopłotów, otaczających trawniki, żeby nikto na nie nie wlazł. Tak w latach 70, jako i dzisiaj.

Znajdź JEDNĄ różnicę między zielenią miejską w Szwecji i PL... tam wiedzą, co czynią.

Jeszcze opis zabiegów pielęgnacyjnych:

" Krzewy przycinać zgodnie ze sztuką ogrodniczą, aby uzyskane rośliny były odpowiednio zagęszczone oraz utrzymywały właściwe wymiary i formę. Dla krzewów kwitnących przeprowadzać cięcia w terminie zgodnym z wymaganiami poszczególnych gatunków tak, aby rośliny kwitły obficie i ewentualnie powtarzały kwitnienie."

A dalej jeszcze o przycinaniu tawuły 'Japanese Dwarf' do 50 cm (jakby kiedyś miała taka wyrosnąć), wałowaniu trawników 12 razy w sezonie (za to nawożeniu raz w sezonie), podlewaniu krzewów liściastych 8 razy w roku (!).

Inne przykłady. Czy wiecie, że odpowiednimi gatunkami roślin do wnętrza są: funkia, manna mielec i tatarak? Czy zakładając wrzosowisko posadzilibyście 5.25 szt. roślin/m2 licząc na to, że się zewrą? Czy uważacie, że w parku sensowne jest wycinanie wszystkich "samosiejek" poniżej 10 lat, nawet jeżeli drzewa z pierwotnych nasadzeń chylą się ku upadkowi i byłyby pięknie zastąpione?

A teraz należałoby zadać pytanie- co ja tu robię, zamiast wysyłać portfolia, cefałki, działać, robić coś, aby ktoś mnie zatrudnił do projektowania ww. zieleni, skoro tak się znam i mądrzę?

No właśnie?

Ja tu sobie bloguję i narzekam. Ale się zbiorę;-) Może.

To teraz optymistycznie. Detale by Kursanty:

Ładne:-]

Znalazłam fajny blog (właściwie ten blog znalazł mnie). Dużo tu moich myśli, ładnych zdjęć, wiele w powyższym klimacie (dyskusja o gustach, zieleń miejska, rajski ogród). Proszem, młodzi, a mogą. Tacy ogarnięci... Mało piszą, więc przeczytacie w pięć minut, nic nie boli.

I jeszcze jeden blog polecę- dżefko pokojowe Weganina, który mieszka z nami i Weganką, więc jak bym mogła go nie promować. Dobrze napisany, rewolucyjny niemal, ekstremalny w treści, jeżeli by u mnie brakowało wam proekologicznych treści (niebawem się pojawią...;-), to tam znajdziecie.

Zdjęć dzisiaj mało, wobec tego zapraszam do świata inspiracji...

A w najbliższym czasie- tylko wycieczki...

Pozdrówka, Megi.

Ogród do samodzielnego montażu.

2012-02-07T02:51:00.001+01:00

Taki ogród IKEA.
Tym bardziej IKEA, że rzecz dzieje się w Szwecji. Ale to tylko przykład.
Czasem projektuję ogród i wiem, że nie ja będę go realizować. Bo jest, powiedzmy, w Szwecji, albo właściciel uważa, że zrobi sobie sam taniej krok po kroku (nieprawda;-)), albo taki z niego samoś, jak Mary- Przyszła- Ogrodniczka. MPO chciałaby także sama zaprojektować swój ogród, więc sądzę, że ją i wiele innych zainteresuje poniższy "tutek".
Zatem...
... zaczynamy od rozpoznania okolicy. Jeżeli mamy takie sąsiedztwo, w dodatku miły widok z zadaszonego tarasu (jako i na tarasie), to nie ma się co przejmować zasłanianiem, przegradzaniem itp.

Z pewnością powinniśmy pamiętać o przeważającym kierunku wiatrów, potrzebie cienia w lecie i światła w zimie, i o tym, czym mogą nas jeszcze zaskoczyć sąsiedzi (na przykład, jak tutaj, planem wybudowania piętrowego budynku naprzeciw naszego tarasu). Przygotujmy sobie spis warunków, tutaj opisany jako

Życzenia inwestora:

1. Ogrodzenie- murek z bloczków bet. wys. 1. 10 m od frontu/ boku pd., ogrodzenie drewniane panelowe lub siatka (raczej) od str. zach.

2. Zagospodarowanie przedogródka: drzewo (jarząb szwedzki), 1- 3 duże głazy, trawnik, ew. wyspa niskiej roślinności k. kamienia. Drzewo widoczne z kuchni i sypialni.

3. Altana w pn.- zach. rogu działki (posadowiona).

4. Warzywnik/zielnik + szklarenka w pobliży altany, drzewa owocowe naprzeciw okien od str. pd.

5. Punktowe oświetlenie drzew w zach. części ogrodu.

6. Ew. dodatkowe ścieżki.

7. Nasadzenia wzdłuż zach. granicy: zimozielone w 75%, mają zasłaniać widok z okien piętrowego domu sąsiada na taras, a nie zasłaniać światła

Nastrój ogrodu: romantyczno- kolorowy:-)

Ulubione kolory: niebieski, fioletowy, ciemnoróżowy, biały, zielony, czerwone akcenty. Żółte tylko żonkile i róże.

Ulubione rośliny: cyprysik Lawsona, ostróżki, lawenda, wisteria chińska, wiśnia piłkowana w odm., hortensja.

Ulubione roślin szczegółowo, po przejrzeniu książek różnych:

Drzewa iglaste:

Abies lasiocarpa ’Compacta’, Chamaecyparis lawsoniana, Ch. pisifera (?), Ch. nootkatensis, Picea abies ‘Cruenta’, ‘Inversa’, Picea glauca, Picea pungens ‘Hoopsi’, Thuja occidentalis ‘Fastigiata’, Tsuga canadensis, Abies concolor.

Drzewa liściaste:

Jabłoń ‘Royalty’, robinia ‘Umbraculifera’, jabłoń, czereśnia, śliwa, wiśnia piłkowana, kasztanowiec.

Krzewy iglaste:

Kosodrzewina, jałowiec płożący ‘Blue Chip’.

Krzewy liściaste:

Mahonia, laurowiśnia, bukszpan ‘Faulkner’, ostrokrzew, irga Dammera i wierzbolistna, różanecznik ‘Cunningham's White’, różanecznik Smirnowa, róże: The Fairy, Swany, Alexander, Beaubourg, Pilgrim, fiol., New Dawn, Peace, Tuscany, Flamenco, raczej pełne, pachnące; tawuła wczesna, dereń właściwy, maliny, czarna porzeczka.

Pnącza: wisteria, róża pnąca, powojnik.

Byliny:

Mekonops, języczka, przegorzan, serduszka, pluskwica, sedum, bodziszek żałobny, liliowiec, niezapominajki, fiołki, goździki, tawułka, parzydło, jarzmianka, piwonie, bergenia, ubiorek, wrzos ‘Silver Knight’, ciemiernik biały, paprocie, aster krzaczasty, funkie, dziewanna, trawy miękkie, przetacznik, melisa, mięta, oregano, cebulica, krokusy, szafirki, narcyzy, żonkile, tulipany, zimowity, piwonie.

(jeżeli powyższe wydaje się wam grubą przesadą, to powiem, że w okolicach Sztokholmu wszystko jest możliwe, a ogród jest odpowiednio duży. Nad listą napracowała się J., właścicielka ogrodu. Brawo dla niej, niewielu właścicielom się chce).

Możemy już przygotować koncepcje. Najlepiej dwie. W pierwszej spontanicznie zawrzemy nasze oczekiwania w stosunku do ogrodu (duży trawnik z miejscem na trampolinę, ogródek warzywny i owocowy, posadowienie domku gospodarczego i śmietnika, logiczny układ komunikacyjny), a druga powinna być spontanicznym zaprzeczeniem pierwszej. Jeżeli tak nie jest- na przykład tym razem- to znaczy, że mamy bardzo ściśle określone warunki brzegowe (tutaj: układ dróg określony planem całego osiedla, zdefiniowany przez oczekiwania właścicieli przedogródek) i- jeżeli możemy- powinniśmy spróbować z części zrezygnować (nie możemy). Brniemy dalej.
Koncepcja zawiera nasz pomysł na ogród, jego przewodni temat (o poszukiwaniu inspiracji pisałam tutaj).
Dwie koncepcje omawianego ogrodu do samodzielnego montażu opisałam tak:

Koncepcja I:

Niski murek ogradza działkę od strony południowej oraz przegradza ją w linii garażu od północy. Narożniki murka są miękko zaokrąglone. Z pozostałych stron posesja jest ogrodzona siatką wys. 1. 20- 1. 50 m.

W strefie wejścia do domu znajduje się rabata zbudowana z zimozielonych krzewów (różanecznik, laurowiśnia, mahonia) i bylin okrywowych (kopytnik, runianka japońska, barwinek; ewentualnie ulubione byliny kwitnące), uzupełnionych sezonowymi roślinami cebulkowymi. Wzdłuż ogrodzenia w przedogródku ciągną się grupy kwitnących o różnych porach i barwiących się jesiennie tawuł (m. in. t. wczesna, brzozolistna, gęstokwiatowa, japońska ‘Froebelii’). Centralną część, z lekkim asymetrycznym przesunięciem, zajmuje półksiężycowata rabata żwirowa ze „skałami” i posadzonymi bukietowo trzema drzewami- jarząbami lub brzozami. Rabata jest wypełniona niskimi trawami i turzycami (m. in. turzyca Morrowa, muskegońska, sesleria). Kształty rabat pozostawiają swobodny przejazd dla kosiarki i nie utrudniają koszenia.

Wąskie przejście między podsadzonym krzewami ogrodzeniem a domem w części południowej zajmują drzewa owocowe.

Za nimi, naprzeciw tarasu, trawnik zamyka rabata skomponowana głównie z zimozielonych, atrakcyjnych drzew (sosna zwyczajna ‘Watereri’, cyprysik Lawsona), uzupełnionych liściastymi kwitnącymi krzewami i bylinami.

Obszerny trawnik w zachodniej części ogrodu został ograniczony roślinami posadzonymi kaskadowo od najniższych najbliżej trawnika do najwyższych przy ogrodzeniu. Są to jodły, sosny i świerki, stanowiące zimozieloną zasłonę, oraz towarzyszące im krzewy kwitnące i okrywowe.

Trawnik ten został optycznie podzielony na dwie części (z trampoliną i bliższą domkowi gospodarczemu) przez „półwysep” zieleni, na którym główną rolę gra cyprysik nutkajski ‘Pendula’ na tle krzewów (np. róż) i kwitnących bylin. Dalsze zimozielone tło stanowią wąskie świerki serbskie.

W pobliżu domku gospodarczego znajduje się miejsce na szklarenkę i grządki warzywno- owocowe oraz trejaż porośnięty pnączami. Do domku może prowadzić łukowata ścieżka w rodzaju „ z kamienia na kamień”. Przed wejściem warto zbudować kawałek brukowanej nawierzchni typu „kocie łby”- trawnik w intensywnie użytkowanym miejscu niszczy się, poza tym na bruku łatwiej np. wyczyścić narzędzia, przesadzić rośliny itp. Przestrzeń za domkiem zajmuje „gąszcz dla słowików”.

Północne trawiaste przejście ogranicza „maliniak” i zieleń osłonowa, zamykająca ogród od strony ulicy.

Pamiętajcie- im więcej trawnika, tym więcej do koszenia;-/ trawnik jest w ogrodzie najbardziej „obsługowy” i potrzebny jest tylko tam, gdzie jest uzasadniony.

Koncepcja II.

Różnice w stosunku do I:

- rabata przy wejściu zdecydowanie zimozielona, za to rabata kwiatowa zajmuje południowy narożnik ścieżki przy budynku;

- zimozielona rabata powtarza się w zaułku muru, przełamując rytm tawułowych nasadzeń;

- wyspa z bukietem drzew jest wygięta w przeciwną stronę, co może sprzyjać lepszemu widokowi na drzewa z sypialni;

- „skały” są rozrzucone w trzech grupach;

- drzewa owocowe „przytulone” do ogrodzenia, w rabacie roślin okrywowych, co ułatwia koszenie trawnika;

- murek kończy się naprzeciw pd. narożnika domu, dalej jest siatka;

- rabata naprzeciw tarasu jest bardziej formalna- półkole róż (mogą być np. ujęte w obwódkę z hyzopu), półkole zimozielonych wyższych krzewów i flankujące, wyeksponowane cyprysiki;

- rabata różana optycznie łączy się z rabatami bylinowymi, tworzącymi płynną wstęgę obramiającą trawnik. Motyw zimozielonego półkola w większej skali powtarza się za rabatą naprzeciw niezadaszonej części tarasu. Motyw zimozielonego tła powtarza się za „narożnikową” kwitnącą rabatą;

- trawnik za to tworzy „tajemnicze przejście” pomiędzy rabatami;

- drzewiasto- krzewiasta przegroda w pd.- zach. narożniku działki wydaje się „gruba”, ale rośliny są tam luźno posadzone, a między nimi rośnie kostrzewa- leśna trawa, uzyskana z siewu, tworząca „dziką polanę”;

- trzy wyeksponowane na trawniku drzewa to np. jabłonie lub wiśnie ozdobne. Nie są niezbędne, ale bardzo pożądane. Z czasem będzie można między nimi rozwiesić hamak;

- trejaż na tle domku gospodarczego buduje zieloną elewację, a płynna linia nawierzchni brukowej ma znaczenie kompozycyjne;

- w części pn. można zrezygnować z trawnika, powiększając maliniak;

- zieleń osłonowa jest solidniejsza;

- kubeł inaczej posadowiony;

- nie ukrywam, że wolę tę koncepcję;

- rozwiewając dalsze domniemane wiadomości wokół trawnika: dzieci go nie potrzebują wcale tak bardzo, jak się uważa. Dzieci wolą tajemnicze zakątki, domki na drzewach, zarośla, w których można urządzić bazę, leśne polany i hamaki...

(opis zagubił się w czeluściach internetu lub komputera, moje sugestie zmarnowały się i inwestorzy wybrali po rysunkach- koncepcję I...;-) Dobrze.)

Teraz przystępujemy do prawdziwej pracy. Za pomocą linijki i cyrkla zamieniamy fantazyjne krzywoliniowe kształty z koncepcji na konkret, zwymiarowany i możliwy do wyznaczenia w terenie za pomocą dwóch miarek, palika i sznurka, z których robimy linijki i cyrkiel. Nie bójmy się uproszczeń, im prościej, tym lepiej (ja osobiście zrezygnowałabym z np. z fragmentów trawnika w północnej części działki- prawej strony mapy- zastępując je roślinnością okrywową, ale niech tam). Rośliny i tak zmiękczą i pofalują każdą prostą.

Pamiętajmy, aby nadać każdej linii znaczenie. Niech będzie ścieżką, pasem traw, grządką truskawek. Nieprawda, że fale, krzywe, wyspy niemające praktycznego lub kompozycyjnego znaczenia ubarwiają ogród. One go tylko zamazują i wprowadzają niepokój.

Pracujmy nad każdą linią i poprawiajmy ją, aż będziemy zadowoleni.

Pamiętajmy o proporcjach. Pustki (trawnika) do pełni (rabat), płaszczyzny do bryły, szerokości do wysokości.

Pamiętajmy o skali, to tylko ogród przydomowy;-) i nie ma nic wspólnego z Wersalem.

Powstanie mapa:

według której możemy zorientować się, co jest trawnikiem, a co rabatą:

Teraz możemy zając się pracą w terenie- wyznaczaniem kształtów za pomocą miarek i palika ze sznurkiem oraz... rozkładaniem trawy, jak to zrobili J. i T. (zajęło im to jesienny weekend). Albo, bardziej po kolei- obsadzaniem rabat.

Najpierw jednak trzeba zaprojektować ukształtowanie zieleni na nich, warstwy drzew, krzewów i bylin, z dokładnością do kilku sztuk bylin zapewniającą szczelne pokrycie powierzchni (ja tak robię).

Pamiętajmy przy tym, aby nie wypełniać rabat gatunkami roślin, ale raczej pojęciami. Takimi pojęciami jak: bryła, plama, płaszczyzna, fiolet, jasność, kolor, kontrast, akcent... bukiet, pióropusz, radość, powietrze... ruch, wspomnienie, purpura...

... i dopiero te pojęcia zmaterializować, używając odpowiednich roślin.

Podkreśliłam sobie (i wam;)), bo wrażenie mam, że nie tak to dzieje się w powszechnej rzeczywistości. A ja nie mam zamiaru być jakimś guru od ogrodów, nie daj bóg pieprzonym Paulo Coelho ogrodów... po prostu idę własną drogą, która wydaje mi się być dość mało uczęszczaną ścieżką. O czym nastąpi ciąg dalszy... ciąg dalszy nastąpi również w projektowaniu ogrodu J. i T., bo i wiosna nastąpi, i ich cierpliwość z brzegów wystąpi...

Paulo to nie, ale pewne powinowactwo do D., architekta z postów Dalekich Od Szosy posiadam...

Wypełnianie treścią rabat będzie wiązało się z koniecznością odejmowania z listy J. Ale i dodawania.

A na razie... trochę nastroju. Bo wszystko sprowadza się do budowania nastroju.

Z letnich wycieczek,w obiektywie Edit, w mojej interpretacji. Miły wieczór spędziłyśmy, planując WYCIECZKI.

No i jakie są te nastroje?

Dobre...

A takie to już cud miód malina.

Ech... oby do wiosny. Pozdrówka, Megi.

Rabata na końcu świata- górski ogród na piasku.

2012-02-02T13:31:00.000+01:00

Dawno nie było, więc przypomnę, że "rabata na końcu świata" zwiastuje opisy prywatnych ogrodów "z duszą".
Jakoś tak się składa, że na jak już człowiek podejmie decyzję, co chce robić w życiu ("robić ogrody"), to staje przed pytaniem: ale dla kogo?
I jakoś tak się składa, że jego pierwszymi klientami najczęściej zostają Znajomi. Wierzą w człowieka;-)
Tym, jednym z pierwszych, razów tak się złożyło, że ogród nie został zrealizowany od razu. Właściwie od początku miał być urządzany etapami... bo to, wiadomo, budowa domu, czwórka małych dzieci, praca od rana do nocy, kto by miał na to czas i pieniądze. Ogród potrzebny był... z duuużym trawnikiem, placem zabaw, swobodny, z pięknymi roślinami. Ale te wszystkie zajęcia po drodze... i jeszcze góry, bo Znajomi swoje prywatne i zawodowe życie z górami związali... no nie było jak i kiedy, w rezultacie wystarczył trawnik obudowany drzewami i krzewami, kawałek wrzosowiska, piaskownica i huśtawka. Wystarczył na lata.
I bardzo dobrze. Wiecie dlaczego?
Bo przez te lata nauczyłam się, że:
- ogród nie jest sumą roślin. Banalne, ale to zdanie chciałabym powiedzieć każdemu młodemu projektantowi zapatrzonemu w swoje świetne pomysły i pragnącemu upchnąć w projekcie tysiąc pięćset najpiękniejszych na świecie odmian. Oglądam tych projektów dużo (kurs, wyceny, oferty, sami się prezentują gdzie się da) i w większości wypadków... FACEPALM.
- wartość dodana ogrodu wynika z konsekwencji w realizacji pomysłu (np. tu: ogród na piaszczystej glebie, łatwy w obsłudze, a więc z roślinami dobranymi pod tym kątem- ale budzących możliwie "leśne" i "górskie" skojarzenia), umiejętności odejmowania (ktoś się uśmiechnie;-)) i... tego, czym ten ogród jest dla jego użytkowników. Tajemnicze.
- jak ktoś mówi, że chce mieć duży trawnik, to nie znaczy, że chce mieć duży trawnik, tylko że nie wie, co mówi. Trawnik powinien być proporcjonalny w stosunku do wielkości ogrodu, nie tylko do powierzchni, ale i do wysokości otaczających go elementów. Poza tym nie ma sensu utrzymywać go tam, gdzie nie ma sensu, czyli tam, gdzie nie jest funkcjonalnie potrzebny.
Minęły lata... urosły dzieci i drzewa, psy i koty wymieniły się pokoleniowo, zmurszała otaczająca trawnik wysoka palisada i huśtawka...
... muszę to napisać, mimo zupełnie innego ciężaru informacji- W. zginął w górach.
I w pewien czas później przebudowaliśmy i dokończyliśmy ogród.
Nigdy nie zapytałam A., o czym myślała. Po co ogród, tak wiele się zmieniło, prawie wcale nie ma jej w domu, jest w górach, w Indiach, w pracy... gdzie indziej... dzieci też są gdzie indziej, żyją w swoich światach.
A może to ma sens? Może tak się skleja życie? Tworząc przystań dla córki- żeglarki, stawiając siatkę do badmintona dla rodzeństwa, mając w domu koty, do których trzeba wracać... może tak.
Profilowe zdjęcie O. na fb- mała dziewczynka z tatusiem...
A ogród wygląda tak.

Wczesna wiosna, czyli zaraz. Kwitnie oczar.

Wnętrze ogrodowe wiosną, latem i jesienią.
Słowo o trawniku- w marcu wygląda okropnie, gorzej niż na zdjęciu. A później to jest taki trawnik, o którym marzy każdy, kto trawnik zakłada- zielony, gęsty, uginający się pod stopami dywan. Bo składa się głównie z kostrzew, czerwonej i owczej (Festuca rubra, F. ovina) w odmianach, z domieszką wiechliny łąkowej (Poa pratensis). Świetne trawy na piaszczystą glebę i taki właśnie dywanowy trawnik. Wadą jest jego późny wiosenny start, konieczność wyczesywania ton filcu (wiosną)... i tylko to. Nawet się specjalnie nie zachwaszcza, taki gęsty jest.

Bardziej szczegółowo;-) Widoczne duże grupy roślin okrywowych: tawuła gęstokwiatowa (Spiraea densiflora), dereń rozłogowy 'Kelseyi' (Cornus sericea 'Kelseyi'), śnieguliczka Chenaulta 'Hancock' (Symphoricarpos x chenaultii 'Hancock'), mikrobiota syberyjska (Microbiota decussata). Scalają;-)

Widok od furtki w głąb ogrodu, wiosną, latem i jesienią. Trawy, jukki i lawenda pasują do piaszczystej gleby.

"Leśny" przedogródek. Leśny, bo był w nim modrzew, a ogrodzenie od frontu to drewniane wysokie i wąskie skrzynie, w których KTOŚ (nie ja;-)) posadził takie właśnie, za duże jałowce. Skrzynie wkrótce do wymiany. A w "runie": runianka japońska, żurawki, pragnia kuklikowata, sesleria skalna i- na pierwszym planie- turzyca Carex morrowii 'Ice Dance'. Ta brązowa turzyca, Carex flagellifera 'bronze form', nie sprawdziła się i jest jej coraz mniej (wymarza i za sucho ma tuż pod domem).

Roślinność towarzysząca ścieżce biegnącej wzdłuż domu. No właśnie, bardzo różnorodna... bo to część byłego "wrzosowiska". Które trudno utrzymać przez lata nawet na piasku. Miskanty, rosplenice i szałwie pełnią więc rolę wypełniacza i uspokajacza. Poza tym są takie pierzaste, powietrzne i delikatne, podobnie jak tamaryszek... równoważą te zdecydowane iglakowe kształty.

Rzut oka wstecz.

Taras za domem. Tu jest więcej cienia, więc: przywrotnik, zawilce japońskie, języczki.

Widok z tarasu.

Widok na "polankę" z miejscem na ognisko, ukrytą wśród drzew. I widok z niej, na ogród, przez drzewa.

Rośliny... jarzmianka większa 'Ruby Cloud' (Astrantia major), smotrawa okazała (Telekia speciosa) z języczką Przewalskiego (Ligularia przewalskii) i... (głęboki oddech;-)) rosplenica japońska (Pennisetum alopecuroides) (zwana także piórkówką. Tak. Nie wiem, dlaczego lubię nazwę "rosplenica". Tym bardziej nie wiem, że Word też nie wie, i uparcie pisze "rosoplenica", a ja uparcie poprawiam. Lubię nawet ten rytuał poprawiania. To jak z lubieniem róży poniemieckiej;-))

Inne istotne rośliny: brzoza papierowa (Betula papyrifera), ostrokrzew kolczasty (Ilex aquifolium-duży, bo kolczasty;-) mieszańce nie rosną tak drzewkowato), gaulteria rozesłana (Gaultheria procumbens, znów pozostałość po wrzosowisku, utrzymująca się przez lata i ładnie rozrastająca), dereń rozłogowy 'Kelseyi', kosmatka leśna (Luzula sylvatica, ta nibytrawa, bardzo leśna i zimozielona).

Wszystkie godne polecenia, nawet na słabe gleby. Co prawda w ogrodzie jest system nawodnienia, więc warunki nie są szczególnie hardkorowe.

Jednak pisząc to wszystko uświadomiłam sobie, że luksusowe żyzne gleby pradoliny rzecznej to rzadkość w skali Polski, większość z was- ogrodniczek pewnie ma ogrody na glebach piaszczystych lub gliniastych. Napiszę jeszcze kiedyś o roślinach odpowiednich do takich warunków.

A dziś... smutno mi, bo tego nie robi się kotu. Nigdy nie mogłam doczytać tego wiersza bez łez, a dziś szczególnie.

No i głosujcie na bebe na ostatniej prostej. Na Ori też. Albo na to, nowe odkrycie i kopalnia wiedzy.

I może jakiś kubek zakupicie? TP się ucieszy;-)

I cieszę się, że w międzyczasie i przy okazji tylu Anonimów i Cichych Czytaczy poznałam z imienia. Komentujcie, lubię to!

Pozdrówka, Megi.

zgodnie z planem.

2012-01-30T22:39:00.001+01:00

Napisałam po postem Ewy G., że crossposta popełnię, bo mnie zainspirowała.
Akuratnie pogoda się zrobiła taka, że... z jednej strony ciepło potrzebne, z drugiej- nadzieja na prace ogrodowe się oddala.
To paczcie.
Mogłabym powiedzieć "paczta, póki nie ma ACTA", bo zdjęcia przefotografowałam bezczelnie ze szwedzkiej książki w szwedzkim antykwariacie. Książki nie kupiłam, bo była w dziwnym języku;-p i zawierała mało obrazków.
( a nuż któż z ZAGRANICZNYCH czytelników nie rozkminia naszego rodzimego lolcata, wyjaśnienie tutaj,
a dalszy ciąg tutaj

(źródło Anonymous In Poland)

Uwielbiam życie memów:-))) no to paczta

Zwykłe okno, a w oknie kwietnik, taki trochę wymyślny, na naturalistycznie drewnianej nóżce. A żeby zieleni było więcej, jeszcze ampla nad kwietnikiem. Klatka z ptaszkiem. Sezonowe cebulkowe. A może pójść dalej i zamknąć rośliny w terrarium? A może zabudować okno czymś w rodzaju witryny? A może je zamknąć do szafy?
Takie wyuzdane pomysły rodziły się w głowach XVIII- i XIX- wiecznych Anglików, rozprzestrzeniając się na Europę. Nie brały się znikąd, był to czas wielkich łowów roślin (polecam- Tyler Whittle, "Łowcy roślin", porywająca lektura), upychania ich w ogrodach botanicznych, snobowania się na nie w ogrodach prywatnych i oranżeriach, zapraszania na salony. Także "klatki" i "szafy", w których eksponowano okazy, były inspirowane transporterami ze szkła i egzotycznego drewna (wyobrażacie sobie wielomiesięczną podróż delikatnych paproci na odkrytym pokładzie (światło!), obryzgiwanym wodą morską i ciętym wiatrem?!).
Zauważcie, jak komfortowe warunki stwarzano roślinom- terrarium jest wyposażone w urządzenie grzewcze w postaci cynkowej rurki z przepływającą przez nią ciepłą wodą (albo nie pojęłam;-) i wówczas proszę Halinę o korektę), doniczki z roślinami ukryte pod warstwą mchu ( w każdym razie tak bym dzisiaj robiła).
No i rosły bujnie. Zupełnie inaczej, niż mój zamiokulkas rozdeptany przez Fosska, bambus pożarty przez Puszka i falenopsis zalany przeze mnie.
Takie coś to bym sobie zapuściła:

Akwarium w oknie... coś na tę porę roku. Zielone światło i tak dalej.

I zwykłe paludaria, takie pokojowe tereny podmokłe.
Na pewno rosłyby bujnie...
I jeszcze kilka inspiracji szklarniowych, na wypadek, gdyby ktoś chciał sobie w szklarni rozsądnie poukładać.

Wszystko zależy od tego, jaką kto ma szklarnię...;-)
A ten mechanizm otwierania- zamykania przypomina mi liceum mojej Weganki (XIX- wieczny budynek z czerwonej cegły, o stropach tak wysoko zawieszonych, że lufciki pod nimi trzeba było obsługiwać sposobem. Budynek na początku istnienia stał na skraju miasta i pól, nad stawem... kto z wrocławian zgadnie, które to liceum?) i jeszcze przypomina mi... Palmiarnię w Lubiechowie.

Pozostając pośród ogrodniczej nostalgii... takim nożycami Zielony Książę von Puckler- Muskau przycinał (domniemam, że wychylając się z siodła) swoją zieleninę.

Wyglądają na skuteczne, podobnie jak wąski szpadel do przesadzania.

A takie to ja chcę. Mam zamiar zamówić i stosować takie obrzeża rabat ceramiczne, w wielu miejscach byłyby uzasadnione, zapewne lepsze od plastikowej falującej taśmy (której nie używam, brrr).

To na środkowym zdjęciu jest żeliwne, przedstawia gałązkę koralowca.
BTW, zapraszam na aukcje- trochę kubków TP wystawił.
Kilka dni spędziliśmy w Wielkopolsce. Pojechali, bo są tam sklepy z zabawkami.

Ale, oczywiście, nie tylko.

Jutro dla odmiany jedziemy na Małopolskę, tam też są sklepy z zabawkami i... ciekawe, co jeszcze.
Napiszę o wycieczkach:-)))
Ale jeszcze miało być o konikach.

Coniki, świerki białe 'Conica', nie nadają się na obwódki ścieżek.
Więcej o konikach w następnych odcinkach.
No i o kotach nie było, jakże to tak.

U kotów bez zmian. Pacze na nie z uczuciem.
Chociaż dobrze nie jest, niezupełnie. Puszkin się nie leczy skutecznie, bo łazi łajza niewiadomogdzie, wyziębia się, śpi na dworze, charka i smarka. Utne mu te jajka bez znieczulenia, grrr. Martwi mnie to jego łażenie.
No i Kminek niezastąpiony.
Poczekam.
Pozdrówka, Megi.

PS. VII LO, napisała Dorota i miała rację. Ja bym na to nie wpadła. Ani na staw, ani na to, że pod koniec XIX wieku był to skraj miasta, Borek zaczynał się budować. Nie wpadłabym, jakbym nie zobaczyła... na przykład tutaj.

poza planem. Wyedytowane.

2012-01-26T00:34:00.003+01:00

Jestem próżna i pewna siebie, owszem.

Ale nie mam o sobie zdania niewiadomo jakiego, dumą się nie unoszę, ambicji pozbawionam prawie i pokorę w sobie hoduję. A tu jakiś nieznajomy poświęcił mi całą noc. Naraziłam się. Pisząc w komentarzu do artykułu o trawach to, co tam poniżej cytuję.

No i doczekałam się pierwszego oburzonego, i to jak, łał.

Komentarz pod postem o ogrodowym liftingu:

AnonimowyJan 24, 2012 11:01 AM

W ogrodzie był śmietnik, zrobiłaś jeszcze większy. To, że zrobiło sie słodko to nie znaczy, że ładnie. Wręcz przeciwnie, kiczowato. Trzeba było czyścić, usuwać a pudrować. Reasumując - wiesz, że dobrze nie było tylko chyba nie wiesz, że lepiej nie jest.

Mariusz Surowiński

Komentarz pod dawiendawnym postem o trawach:

AnonimowyJan 24, 2012 01:34 PM
Jak próbujesz ze mna dyskutować o trawach (facebook -ogrodowisko) to powinnaś mieć chociaż o tych roślinach jakieś pojęcie. Tymczasem nie znasz sie na nich ni w ząb. Na fotce nr 3 nie jest Pennisetum japonicum tylko Pennisetum setaceum 'Rubrum', wg nowszych klasyfikacji Pennisetum x advena. Roślina tak charakterystyczna, że nawet początkujący wielbiciel traw jej nie pomyli z niczym! fotka nr 4 - sam gatunek. Pennisetum japonicum to synonim popularnego Pennisetum alopecuroides, powszechnie sadzonego w ogrodach.
Proponujesz seslerie... Jakie? 20 cm Sesleria caerulea czy niebieskawą prawie metrową Sesleria nitida? A może zieloną Seslaria tatrae czy kwitnącą latem Sesleria argentea? a może Ci sie pomyliło z Muhlenbergia, nazwa brzmi podobnie... Wszystkie masz pod nosem, w ogrodzie botanicznym we Wrocławiu :(
trzcinik - łażący Calamagrostis epigejos czy paskowany 'Overdam'. a może zielony Calamagrostis varia? Czy to wszystko tak samo wygląda?
Proso... Jednoroczne Panicum capillare, czy Panicum virgatum. A może Panicum clandestinum? Jaka odmiana, wysoka? niska?, na jesień czerwona? czy żółtawa? Pewnie nie wiesz o co chodzi...
Stipa? Jaka? Nie zimująca S tenuisima? czy któraś z krajowych? a może azjatyckich? np. S. ukrainica?
Nie pisz na tematy na których się nie znasz. Po co robić z siebie publicznie głąba.

Mariusz Surowiński

PS
Zrobiłem sobie print screena z twoimi rewelacjami, umieszczę Cię na trawyforum.eu w rubryce "znawców".
Ciekaw jestem czy bedzie Cie stać na zostawienie tego wpisu czy go usuniesz? Tak czy inaczej zostanie na moim forum jako pamiątka dla potomnych.
OdpowiedzUsuń na zawsze
megimoherJan 24, 2012 05:09 PM
nie dyskutowałam. Napisałam że połowa przestawionych gatunków to TURZYCE (Carex, wełnianka, ponikło, sitowie) i SITOWATE (coś tam). I mimo że napisałeś, że zwyczajowo zaliczane do traw ozdobnych, to taka klasyfikacja jest błędem, w mojej ocenie bardziej zasadniczym i szkodliwym, niż moje uproszczenia (np. to, że na pierwszej fotce z rosplenicami jest Pennisetum alopecuroides-synonim japonicum- var. viridescens, a na drugiej P. alopecuroides). Odpowiadając na pytania: każda sesleria jest ok., użycie konkretnego gatunku zależy od konkretnych potrzeb. Podobnie jak każde proso, trzcinnik czy ostnica, nawet niezimująca. Jak widać w komentarzach, informacje okazały się wystarczające. Może mam mniej wymagających czytelników;-p
Zadowolony? Wyluzuj. Każda sytuacja nadaje się do wykorzystania, ja też się kiedyś odniosę do powyższego... na blogu.

I żeby to był JEDEN komentarz...;-p ale nieee...

JASSSNE, ŻE JE ZOSTAWIŁAM... niecodzienny popis.

Właściwie jak się chce komuś przyłożyć, to byłoby dobrze, gdyby przedtem przeczytać ze zrozumieniem, także kontekstu. No i fajnie byłoby mieć dystans, także do siebie. Ale cóż. Ech, faceci? Czy co?

A tak w ogóle to uczyńmy to zdarzenie przyczynkiem do dyskusji. O poziomie bloga. Ja uważam, że powinnam pisać jak najkrócej, najbardziej ilustracyjnie, nie uciekając od uproszczeń, bo pozwala mi to realizować- jak zwał, tak zwał, ale MISJĘ popularyzatorską i edukacyjną. Czyli że ktoś to da radę przeczytać, nawet, jak nie do końca czuje temat;-]

Laik czy amator czegoś się dowie, fachowiec upewni w swoich wyborach (sama często odczuwam frustrację i potrzebuję bratniej duszy w pobliżu, i żeby mnie ktoś po główce pogłaskał i powiedział: tak, masz rację;-)).

W końcu blog powstał w zamyśle jako przedłużenie kursu ogrodowego, czyli na poziomie podstawowej wiedzy o ogrodach.

Zdaję sobie sprawę z tego, że czasem będę musiała pewne tematy pogłębiać i rozwijać, bo przecież co roku zakwitnie to samo i nie da się tak w kółko.

Ale to dobrze, bo zmusi mnie do głębszego szperania.

A o kotkach, kwiatkach i wycieczkach i tak będę pisać.

A co WY myślicie? Płytki jest ten blog? Może ankietę zrobić? Chyba na nic to, bo jak czytacie, to znaczy, że wam pasuje;-]

A może tak (pisałam o tym już): to są TYLKO ogrody. Najczęściej małe i przydomowe. Drobne rzeczy, które nas cieszą. Które stanowią o urodzie świata i uprzyjemniają życie.

A życie to… łohoho.

Jak sobie pomyślę, czym jest życie, z jego blaskiem, fajerwerkami i styczniowymi deszczowymi popołudniami, to nie chce mi się myśleć o ogrodach. To znaczy o ogrodach tak. O rajskich ogrodach. O ogrodach Toskanii. O mini- ogródkach na kępach torfowców i na skałach. O poczuciu wolności i zawieszenia, kiedy jestem w podróży. O zapachu tych wszystkich roślin, przez które przedzieram się, żeby zrobić zdjęcie kotu.

Ale nie o smutnych trawnikach zrytych przez krety, kiedy pytanie „co z tym zrobić” zawisa ciężko między mną a le client, w końcu jedyną słuszną odpowiedzią jest „polubić”, a mnie przelatują rozmaite myśli (ech facety? i kobiety? co wy wiecie o życiu? i o kretach? przecież i tak umrzecie? nie macie większych zmartwień? może byście gdzieś pojechali, może na jakąś łąkę, czy do lasu?). Nie o murkach, podjazdach, żółtych elewacjach, kiedy jedyna rozsądna odpowiedź na pytanie „co z tym zrobić” brzmi „wyburzyć z całym osiedlem”, ale moim zadaniem jest rozwiązywanie problemów na dostępnym mi poziomie, bez zbędnych nakładów energetycznych, a nie kreowanie rewolucji. W końcu żyję z tego, że ktoś jest niezadowolony z przestrzeni wokół siebie i szuka kogoś, kto pomógłby mu to zmienić. Nieładnie byłoby mówić „a weź, nic z tym nie zrobisz, wysadź cały ten bajzel”.

A teraz widzę przed sobą Pewną Czytelniczkę, jak przekłada sytuację z kretem na gołębie srające z dachu na trawnik, i ma rację, moja empatia dotyczy raczej gołębi. Przeczuwała mój dissrespect i pytanie zawisło w próżni przed Niejaką Eweliną, ale podejrzewam, że Ewelina również ma dissa, kto wie, czy nie większego niż ja. Hardo jadę, ale wierzę w Pewną Czytelniczkę.

A na trawach faktycznie się nie znam. Podobnie jak na tysiącu innych rzeczy.

Bo nawet nie mam zamiaru się znać.

Bo gdybym się znała bardzo dobrze na jednej rzeczy, a nawet dwóch, to coś bym straciła. Gdzieś by mi uciekła uroda świata, te wszystkie rzeczy, których mogę doznać, może pobieżnie. Robiąc jedno, nie tknęłabym drugiego i setnego. Straciłabym więcej, niż zyskała.

Za to mam dużo tzw. miękkich kompetencji, które pozwalają mi funkcjonować w życiu i pracy. Potrafię i lubię rozwiązywać problemy, myślę syntetycznie, umiem przekazywać treści, znam się na fizjologii i ekologii roślin, ogarniam przestrzeń. A rozkminę taksonów zostawiam ogrodnikom i kolekcjonerom, i tak za nimi nie nadążę, zawsze wymyślą jakąś nową klasyfikację czy pstrą odmianę.
W temacie traw (oraz TURZYC;-p), jakby ktoś chciał czegoś wyczerpującego, mogę polecić artykuł Mariusza S. na Ogrodowisku. Nawet mogłabym do niego coś dodać ze swoich doświadczeń uprawowych w różnych ogrodach, i może to zrobię.

Widzicie, jaka jestem wyluzowana? Jak p***ny kwiat lotosu na tafli wody.

I dobrze, że jestem taka stara i mądra jak sowa.

I dobrze, że nie jestem facetem o nadętym ego.

Bo byłaby RZEŹ.

A tak to tylko mam dodatkowego czytelnika w statystykach. I znajomego na fb, bo mnie zaprosił o_O Chyba, że przeczyta i usunie. Ale wtedy nie będzie miał przyjaciół;-]

A teraz widzę przed sobą pewną Domino, która bierze głęboki oddech i nabiera dystansu...

Dobrze pisać dla kogoś konkretnego, podobno;-)

Z aktualnych zdarzeń: mam kolejne tematy. Jeden- dlaczego ludzie nie płacą za projekt, który zamówili;-/ ale to taki bardziej socjologiczny, a ja się nie znam. Drugi- o zagospodarowaniu podwórek, na które wydaje się masę kasy, robiąc masakrę (ale to dopiero, jak coś się okaże z ofertą;-p)

Takie tam.

A w Moherii:

Przyleciał ptak.

Zakwitł kwiat. Kolejny. Mój ulubiony, bladoróżowy.

Inny kwiat, limonkowy ciemiernik cuchnący, zakwitnie za chwilę. Lubię go, bo pięknie ożywia kolorem, nasiewa się i długo dobrze wygląda.

Koty są dziwne:

Najdziwniejszy jest Foss, który w sianku szczurzym buszuje.

Potem błogo zasnął i musiałam go wybudzić.

Bo coś nie wyglądał, jakby miał sam kiedykolwiek...

Nt. ZAGADKI. Magnolia to, oczywiście, drzewiasta:

Duże drzewo, kwitnące w czerwcu żółtokremowymi kwiatami. Inne duże magnolie to: magnolia japońska (M. kobus), magnolia parasolowata (M. tripetala), magnolia lekarska (M. officinalis), magnolia wielkokwiatowa (M. grandiflora)- ale tę trudno u nas utrzymać, jest zimozielona.

W Hellekis rośnie dużo egzotycznych drzew, egzotycznych zwłaszcza w Szwecji. Miłorząb, metasekwoja, jodła kaukaska- ale to nic dziwnego. Za to kasztan jadalny, dąb burgundzki- już tak.
Brawa dla Gwenaelle, którą proszę o adres!

To idę spać. Chociaż trochę strach.

AAAAAAA!

Pozdrówka, Megi.
PS. sześć tysięcy ludzi przeciw ACTA we Wrocławiu. Każde pokolenie ma własny czas... myślę o Weganach, którzy odkurzyli swoje zwłoki i poszli protestować także w moim imieniu.

Edit:
Odłączyłam się i pojechałam w Wielkopolskę. Z Panem Trawiastym zawiesiliśmy bronie, po razie i wystarczy, można przestać się pastwić.
Dziękuję za WSPARCIE, ale WIEDZIAŁAM.
Kocham was, jak powiedziała pewna amerykanska blogerka.

zabiorę was tam... i ZAGADKA.

2012-01-24T14:25:00.001+01:00

... znowu tam, na płaskowyż Kinnekulle.
Na płaskowyżu owym, poza storczykowymi łąkami, murawami na płytkiej glebie ozdobionymi owcami i pierwiosnkami, wodospadami, niemal tropikalnymi lasami, romańskimi kościołami z kamienia... i hohoho... możemy zwiedzić Hellekis Sateri (mapa), i tak robimy co roku od kilku lat.
Sateri to chyba pałac. Albo coś takiego. W każdym razie arystokratyczni Szwedzi mogą mieszkać w sateri, slott (zamek) albo herrgard (dwór chyba? tłumacz google nie jest aż tak subtelny).
Hellekis Sateri funkcjonuje od XIII wieku, a rodzina obecnych właścicieli zamieszkuje go od 1915 roku.
Arystokratyczni Szwedzi są również demokratyczni i praktyczni, dlatego część swoich posiadłości udostępniają do zwiedzania i jest to inspirujący przykład, jak wykorzystać stary i wielki budynek (a nie tylko hotel i hotel...)
Przy Hellekis jest ogród różany, aleja bylinowa, park w stylu krajobrazowym, kawiarnia i- najlepsze- nieużywane szklarnie.
Nieczynne, ale dużo się w nich dzieje. W jednej galeria. W innej wystawy.

Jakie to fajne i bezpretensjonalne, te drewniane panele i włóknina, te ogrodowe detale.

Oczywiście większość prac można kupić, znanym sposobem wrzucając pieniądze do skarbonki. Można też kupić roślinki.

Bo wystawa wystawą, a szklarnia szklarnią...

Plony zaś znajdują zastosowanie w kafejce. Nic dziwnego, że zupa tak arystokratyczna kosztuje 100 SEK. Doprawiona ziołami z pięknie urządzonego ziołowego ogródka:

Oczywiście bezmiar możliwości w zestawianiu płyt z czerwonego, miejscowego wapienia wynika z jego cudownej właściwości łupania się na cienkie, równie płyty. A te kafelki w toalecie fotografuję co- ro- ku:

no bo hmmm...

Sama kafejka również w dużej mierze jest szklarnią. Taką, w której nad głowami mamy dojrzewające winogrona...

Prywatna część posiadłości, zaznaczona dyskretnie, prezentuje się sielsko:

A oto część przeznaczona do zwiedzania:

Zwróćcie uwagę na tę asymetrię ścieżek w ogrodzie różanym, wynikającą z konieczności dopasowania do istniejących elementów (niepokazanych na rysunku). Od razu lepiej się ogląda. Chociaż niewątpliwie lepiej zwiedzać w porze róż, i tak jest urokliwie.

Za to rabaty bylinowe w sierpniu są pełni piękności, i mają mistrzowski skład:

Jedna strona alejki w chłodnych, druga w ciepłych barwach. I jak pięknie wyglądają na tle grabowego żywopłotu.

A za żywopłotem- kolekcja drzew... albo krajobrazowy park.

Świetne detale- uwielbiam białe klasyczne ławeczki. I ławeczki owinięte wokół pnia drzewa... właśnie, jakiego? Niech to będzie ZAGADKA. Konstrukcja i wygoda huśtawki jest niesamowita. A kamienne soczewki... poznajecie? No i ta piękna nazwa klona polnego... i łuk do kadrowania krajobrazu.

A jednak... najbardziej podobają mi się szklarnie i te różne rzeczy, które się w nich dzieją. Zresztą cały ogród bywa tłem dla wystaw różnych, a przedmioty w takiej scenerii zyskują dodatkowe znaczenia. O czym kiedyś.

W każdym razie w Hallekis- Hellekis każde z nas znajduje swoje ulubione:

ulubiony bolid TP...

ulubiony dagens lunch Megi...

Lubię tam zaglądać... i na szczęście mogę częściej dzięki Hannu. Hannu z Kinnekulle jest ogrodnikiem w Hallekis, "ogrodowym wizjonerem", autorem książek o ogrodach i jedzeniu. Pisze bloga, dzięki któremu wiem, jaka pogoda i co zakwitło. A ponieważ jest moim znajomym na fb- skusiłam go taką fotką:

- to teraz wiem także, co u niego na śniadanko, lanczyk i kolację. W ogóle to bliskie mi jest jego narcystyczne ozdabianie fotek swoją charakterystyczną osobą... zupełniejakja.

A serioserio, to polecam. Bardzo ciekawe- dlaczego obwódki rabat są lawendowe i co się stało z bukszpanami, i jak metodą prób i błędów dobierane były byliny na rabaty...

Jakby komuś było mało zdjęć, to... będą, także wiosenne, jak fb się ogarnie.

Pozdrówka, Megi. Halino, kuszę cię tym płaskowyżem...

PS. ZAPOMNIAŁABYM. Nadal można głosować na blog roku- blog blogerów. Wyślijcie sms dla Ori (była pierwsza w swojej kategorii!!! a to blog zwierzaków bez człowieków!!!) i bebeluszka- warto!

PS2. Są fotki.

zemsta Mohera.

2012-01-21T17:06:00.001+01:00

Powiedzmy, że to tylko tytuł taki;-)
Przeglądając, porządkując papiery znalazłam koncepcje, które się nie przydały. To znaczy inwestor wybrał konkurencyjne.
I co ja mam z nimi zrobić, skoro dzień mi zajęły i są?
Opublikować tu, bo przydadzą się do zilustrowania pewnego zagadnienia...

Inwestor życzył sobie ogrodu W STYLU ANGIELSKIM.
Hm. hm. hm. hm.
Zawsze, jak słyszę takie pytanie (w stylu wiejskim, japońskim, nowoczesnym...), pytam:
A CO KONKRETNIE MA PAN NA MYŚLI?
I nie dowiaduję się niczego sensownego, na czym można by się zawiesić.
W opisanym przypadku postąpiłam jak zwykle, czyli przygotowałam obrazki kolorowe, chwytliwe, wystylizowane, przedstawiające dynamiczne, płynne układy plam, brył i linii mające obrazować grupy określonych roślin, o czym dalej. Kształt, wielkość i posadowienie budynku; przebieg głównych dróg to nie moja wina. Na działce jest kilka dużych drzew, ale wiele udało się wyciąć zawczasu lub wykończyć podczas budowy nawierzchni.

Koncepcja pierwsza:

Rzut.

Widok z wnętrza ogrodu na dom (nowy, ale na zewnątrz i w środku konsekwentnie wiktoriański- czerwony klinkier, piaskowiec w detalach, podziały okien, czarno- białe i miętowe kafelki, malowane na biało drewno...)

Widok z tarasu w kierunku wjazdu na działkę.

Podjazd z ledwo żywą lipą pośród bruku (swoją drogą, jak to się dzieje, że ludzie, którzy radzą sobie z urządzaniem wnętrz, doborem kolorów, wyborem mebli, tracą gust i stają się bezradni wobec skali ogrodu? zgadzając się na bezsensowny kształt, przebieg, szerokość dróg, dając się przekonać do łuskowego wzoru, na domiar złego podkreślonego czarną kostką w każdym łuku; wzoru, materiału i koloru niemającego żadnego odniesienia do elewacji ani piaskowcowych tarasów?)

Koncepcja druga:

A jak te obrazki mają się do pojęcia "ogród angielski"?
Mniej więcej tak, jak pospolite wyobrażenia o stylach ogrodowych do historycznej rzeczywistości.
Jakoś to tak się porobiło, że w renesansie ogrody były konikiem mieszkańców Italii i tam powstały najbardziej znaczące realizacje. Barok należał do Francuzów (oczywiście jedno i drugie nie bez przyczyny i socjologiczno- filozoficznego uzasadnienia), a od epoki klasycyzmu sztuka ogrodowa najpełniej rozkwitała w Anglii. Upraszczając umawiamy się na istnienie w przeszłości i obecnie "ogrodów włoskich" (podobnych do ogrodów włoskiego renesansu), "francuskich" (stylizowanych na barokowe) i "angielskich"... i z tym mamy już kłopot.
Bo angielskie ogrody ewoluowały... od założenia barokowego w pobliżu wiejskiej rezydencji, powiększonego o łąki na malowniczych pagórkach, o lasy wyjedzone przez owce z podszytu, o zagajniki będące ostoją zwierzyny... mniej więcej w taki sposób:

Forest style, ok. 1710 r.

W graniczącym z rezydencją "lasoparku" wyznaczono osie i punkty widokowe.

Augustan style, ok. 1730 r.

Powrót do antyku.

Serpentine style, ok. 1750 r.

"Park był wypas." Tłumaczenie googla ze strony, z której pochodzą obrazky.

Picturesque style, ok. 1790 r.

Malowniczy, "piękny i wzniosły", zgodny z oświeceniowymi ideałami. Na gardenvisit.com dużo przykładów, zachęcam do analizy.

Gardenesque style, równolegle do poprzedniego.

Ogród jest ogrodem i różni się od otaczającego krajobrazu.

Landscape style, od 1794 r.

Ogród jak obraz, pierwszy plan- tło, ogród jako część krajobrazu, w dużej mierze użytkowy.

Mixed style, od 1850 r.

Eklektyczny, kolekcyjny, pod wpływem egzotyki.

" Towards the end of his career, Humphry Repton [twórca ogrodów krajobrazowych] argued that there is no more absurdity in collecting styles in a garden than books in a library or pictures in a gallery."- i tak to się zaczęło. Stylizowanie ogrodów przydomowych, które zaczęły powstawać w tym czasie, na cokolwiek. Jednocześnie "angielskie" i "chińskie", z elementami "włoskimi"...

Arts&Crafts style, od 1890 r.

Ogród, w którym z przyjemnością pracuje właściciel, zbudowany ze "szczerych" materiałów i rodzimych (lub naturalistycznie wyglądających) roślin. Ma swoje odmiany- ogród "dziki" i "geometryczny". Jak pewnie zorientowali się długoterminowi czytelnicy, idea takiego ogrodu przydomowego jest mi bliska.

NO I JAKI JEST TEN OGRÓD ANGIELSKI?

Ktoś wie?

Tak sobie myślę, że obecnie w naszej wyobraźni najbliżej mu do krajobrazowego parku, np. takiego, jak w Mużakowie. A z drugiej strony- do ogrodu Sztuk i Rzemiosł, co zilustruję fotkami z pewnej naszej realizacji:

Ścieżki w trakcie budowy, a w ogóle to pierwszy sezon ogrodu, więc tylko byliny wyglądają tak, jak powinny. Jeżeli ktoś czuje, że lubi ten styl, to odsyłam do przykładów na gardenvisit.

Jak widać, park w stylu landscape i ogród w stylu Arts&Crafts różnią się więcej niż 10 szczegółami i warto inwestora dopytać... czy woli drzewa z trawnikiem wystrzyżonym przez owce, czy raczej bylinowe rabaty.

Cytowany inwestor wolał to i to, dlatego uznałam, że diabeł tkwi w szczegółach, czyli "angielskim" doborze roślin. Zimozielone kaliny, laurowiśnie, wiśnie ozdobne i inne drzewa "pseudoowocowe", świdośliwy, hortensje, derenie, cisy, róże, lawenda i co tam jeszcze... no i byłoby angielsko jak... sie paczy.

Ale nie.
Ale obrazky ładne, hę?

A co z zemstom?

Po ras- Moher zasypał was tymi tu informacjami po kokardę,

po dwa- lekko się pastwił;-p i doda sobie jeszcze szczególnie "udany" fragment nawierzchni:

i odniesienie do elewacji:

buuu

A tych, którzy dobrnęli do końca, zapraszam następnym razem na WYCIECZKĘ!

Pozdrówka, Megi.

dziękuję!!

2012-01-19T01:36:00.003+01:00

za ofiarne głosowanie, oczywiście.
Wyścig ukończyłam/ukończę (który to dzień, która godzina) około 30 miejsca, dzięki wam.
Do pierwszej dziesiątki trochę zabrakło, ale co tam. Same pozytywy:

- Edit wymyśliła hasło, które przyda się za rok: DRUGA STRONA NA PIERWSZĄ STRONĘ. Tak będzie.
- oglądalność wzrosła, bo wielu ludzi po prostu POINFORMOWAŁAM, że piszę bloga;-)
- mam więcej lubisiów na fejsie (tzn. strona ma, oczywiście);
- zdziwiony przyjaciel zadzwonił, żeby się upewnić, do kiedy głosowanie... i tak od słowa do słowa, okazawszy się, że wegedziecko mogłoby w jego miejscu pracy, w Parku Krajobrazowym im. Dezyderego Chłapowskiego, pisać pracę mgr (nt. herpetofauny), co może być ciekawe, a sam Park to temat na wpis;
- odwiedził nas kuzyn z Wielkopolski;
- różne śmieszne sytuacje zaistniały, na przykład:
Piszę wiadomość do grupy znajomych na fejsie: Spamuję, wiem, ale proszę...
i odpowiada młodzież:
Nie mam sianka na telefonie ciociu ;D

a ciocia na to:

ty paskudo;-p niech ci rodzice doładujom i głosować ras ras ras całom rodzinom poznańskom!

a następnie klik i pooooszłoooo... do 50 osób;-]

- przekonałam się, na ile skuteczna mogę być, w końcu mieszczę się w takim przedziale głosów, jak bebeluszek!!! tylko bebeluszek w swojej kategorii jest na 3 miejscu. Teraz proszę na nią głosować ile sił, bo jest młoda, zdolna i bardzo jej zależy. Dodam, że były kategorie bardzo wymagające- w "ja i moje życie" potrzeba było naprawdę wielu głosów!

A więc...

DZIĘKUJĘ!

kfiatek dla was:

Pozdrówka, Megi.
PS. ZAPOMNIAŁAM o omówieniu zagadki. Oliwnik oczywiście:

Ze wszech miar podobny do oliwki, srebrzystolistny, o powykręcanym, ciemnym pniu. O pachnących, żółtych kwiatkach. Szybkorosnący, odporny na suszę. Czasem chorujący na jakiegoś grzyba, przez którego obumierają całe gałęzie (ale to nie jest werticilioza), ale ładnie się regenerujący. Mój ulubiony, śródziemnomorski w wyrazie. Gwenaelle proszę o adres do wysyłki, naprawdę poważnie traktuję nasze zabawy, tylko... proszę jeszcze o chwilę cierpliwości i nie piszcie mi negatywa;-p
A, i Parabola nie podała adresu...

lifting ogrodowy

2012-01-17T00:41:00.000+01:00

No proszę, trochę żonglerki pendrivem, dyskiem i dwoma lapkami i można pisać posta.
Determinacja.
Może jutro odzyskam mój złom i będzie dalszy ciąg...
... porządkowania fotek.
Takie zimowe zajęcie, dzięki któremu na Święty Nigdy Który Będzie Gdy Gdy powstanie nowa strona.
A w międzyczasie powstaną wpisy. Powiedzmy, że na taki temat: co chcielibyście zmienić w swoim ogrodzie na wiosnę?
Oooo, duuużo. Prawdziwy ogrodnik zaciera grabki i planuje planuje planuje. Tu przesadzi, tu wykopie, a tam niestety coś rosło. W pierwszy wiosenny dzień jest tak napalony na robotę, że pary wystarcza do końca sezonu. I znów można planować.
Ja też planuję. Moje najbardziej ulubione zajęcie: wpaść do tzw. urządzonego ogrodu i zaplanować zmiany. Jak Trinny i Susannah, jak odchudzanie Goka Wana, jak Gordon Ramsay, jak Ogrodowi Najeźdźcy... chociaż nienienie, Najeźdźcy zwykle wycinają w pień, a ja nie lubię wycinać, jak wiadomo.
Czasem od razu po założeniu ogrodu można robić lifting, hura. Bo właściciele wymyślą sobie, że oryginalnie będzie obsadzić granice tujami czy cyprysikami, raz żółty, raz niebieski. Albo że niezwykle modnie będzie posadzić same najpiękniejsze rośliny w całym sklepie. Albo na działkę, zamiast jakiegoś rozsądnego rzemieślnika- plannera wpadną brukarze o artystycznym zacięciu i określonych potrzebach materialnych.

Takoż się zdarzyło w prezentowanym ogrodzie. Nie mam zdjęć "przed", bo strasznie było patrzeć, ale opiszę plastycznie: mur z łupka wokół całej niewielkiej działki, wypiętrzający się w jej rogu w kapliczkę z grillem. Łupkowa kaskada odwrócona plecami do całego ogrodu, kamienny staw, kamienna studnia, kamienna pergola, a oprócz tego- trawnik i nieliczne rozrzucone po nim szczepione drzewka i iglakowe topiary. I takie przeskalowane ceramiczne dzbany stojące na trawie. No i ścieżki w pląsawiczym, niefunkcjonalnym układzie, szerokie i brukowane dużą kostką z szerokimi fugami. Większość istniejących roślin była nieprzesadzalna, nie ze względu na wielkość, ale na koszty. Lepiej było zacząć od...

... likwidacji trawnika na "wyspie" otoczonej ścieżką i uczynienia jej kępą wiosennych cebulkowych

(tęsknicie za takim widokami, praaawda?), która latem zamienia się w wyspę liliowców, wysokich kosaćców i hortensji bukietowych:

Następny, dość oczywisty krok to posadzenie wielu roślin w pastelowych barwach, przy których niebieska elewacja domu z wieżyczką (o_O) wydała się słodka. No i oczywiście ubranie dzbanów w wianki róż i laurowiśni:

Ta fioletowa- autentycznie fioletowa- róża to moja ulubiona, niezawodna 'Veilchenblau'.
Krok konieczny- przesłonięcie dominujących murów hortensją pnącą i przywarką japońską:

Na tle muru cudownie prezentują się takie extrasy, ten czosnek jak fajerwerki:

Krok kolejny- zmiękczenie linii ścieżek i ich optyczne zwężenie. Nieco trudne

ale obwódki z tzw. skalnych bylin (macierzanka, rogownica, dzwonki, posłonki, goździki) po pewnym czasie dają radę, a zabarwiona związkami żelaza woda tryskająca ze zraszaczy ciekawie patynuje granit.

I to prawie wszystko. Jeszcze tylko dużo bylin i krzewinek (lawenda, szałwia omszona, bluszcz, trawy i turzyce, bodziszki, santolina) i okrywowych krzewów (dereń rozłogowy 'Kelseyi', śnieguliczka Chenaulta 'Hancock') zamiast trawnika, wszędzie tam, gdzie jest niekonieczny. Kilka wyższych, kwitnących krzewów "obudowujących" dominujące iglaki (hibiskus, budleja skrętolistna, stranwezja, krzewuszka) lub odwracających od nich uwagę (kalina japońska i sztywnolistna, dereń kousa, magnolia). Wszystko to dla uzyskania prostych, sielankowych widoków:

A staw daje radę niejako sam z siebie, wyglądając uroczo i wabiąc ptaki, żaby i ropuchy. Coraz bardziej się przekonuję, że korzyści przeważają, a stawy wcale nie są taki obsługowe. No chyba że niektóre na Ołtaszynie;-p

Wnioski?
- jak się nie da inaczej, to warto polubić, nawet nadmiar kamienia i niebieską elewację;
- polubienie jest trendy i zgodne z hasłem bloga, i o wiele tańsze i bardziej ekologiczne niż totalna zmiana;
- róże i byliny są the best.
A co wy na ten temat? W szczególności pytanie kieruję do nowych fanów na fb? (sprawdzam, czy czytają;-))

jeeeee dałam radę napisać!!! miło, miło.
A w głosowaniu... druga strona jest na 28 miejscu na 248 zgłoszeń. Jest nieźle... a ja bardzo was proszę, zaglądających tu co jakiś czas, o zagłosowanie- B00184 pod nr 7122, do czwartku. Wiem, że nie muszę prosić regularnie odwiedzających, i ciepło mi na serduchu z tego powodu- czuję się otoczona... miłością (jak ten kandydat na prezydenta USA;-])
Do jutra i pozdrówka, Megi.

Można głosować. Proszę głosować!!!

2012-01-12T22:20:00.000+01:00

Od dzisiaj. Do 19 stycznia. Na blog druga strona ogrodu w konkursie Blog Roku 2011 (edycja VII, organizuje onet.pl) w kategorii Profesjonalne.

Głosuje się wysyłając sms o treści

B00184 (0= zero, b e z spacji)

na numer

7122

sms kosztuje 1 zł 23 grosze i jest przeznaczony na cele charytatywne, ale tajemnicze.

A potem wygląda to tak:

12.01.2012 - 19.01.2012 - nominowanie blogów (głosowanie SMS)

19.01.2012– 07.02.2012 – nominowanie blogów (głosowanie SMS) do wyboru Bloga Blogerów
02.02. 2012 - ogłoszenie nominacji Jury z poszczególnych kategorii tematycznych
14.02.2012 - wyświetlenie zwycięzcy Bloga Blogerów
16.02.2012 – Gala...;-) i nagrody, lapki i biżu. Albo biżu i lapki.

Jak widać, etap pierwszy zależy od WAS.

Bo o tym, czy bloga będzie miało szanse oceniać jury, decyduje liczba smsów. Z każdej kategorii do następnego etau załapie się 10 blogów, które dostały najwięcej smsowych głosów.

Wszystko zależy od Was!! Potrzebuję

Waszych głosów i liczę na nie!

Notabene jest to chwila, w której uświadamiam sobie, na czym polega ejdżyzm. Bo nie mam tyle znajomych na fejsie i w telefonie, co tam różni tacy... młodzi...
Tym bardziej- spróbujmy-)))
Lepiej sprawdzę ten nr telefonu na wypadek demencji... aha.
I nie zapomnijcie oszczędzić trochę złotówek, aby zagłosować na bebeluszka, Gwenaelle i Ewę G.! (o nich wiem, że biorą udział).
A jak ktoś nie lubi, to może oddać głos przeciw.
;-)))

A miał być zachęcający wpis ze zdjęciami... które leżą odłogiem w moim umarłym chwilowo lapku... (jeszcze jeden powód: laps by się przydał). Trudno, lecę się rozpowszechniać.
I Was również proszę- rozpowszechniajcie. Megi bloguje...

Pozdrówka, Megi.

płaskowyże

2012-01-10T14:18:00.001+01:00

No nie mogę w TO uwierzyć.
Torfowiska, które są częścią mojego życia, pozostają tak nieznane szerokiej rzeszy czytelników.
Jak to. Jak to możliwe.
Należy się organizować torfowiskowe wycieczki. Autokar z klimą i telewizorem, to jest, proszpaństwa, torfowisko, grill, powrót. Anons na gruponie: torfowisko 1 dzień 50% taniej. Z kładką, bez kładki. Przewodnik w kaloszkach w bratki i moskitierze na głowie.
Tak zrobimy;-)
Skądinąd bardzo dobrze rozumiem torfowiskowe emocje. To jest naprawdę zupełnie inny krajobraz, powrót do czasów, gdy kontynent dopiero co wychynął spod lodowca. Czuje się to w ciszy, zapachu, brzęczeniu ważek... wydaje się, że pierwszą napotkaną istotą będzie mamut albo homo neandertalensis.

Pisałam, że torfowiska wysokie tworzą się tam, gdzie przez jakiś czas może stagnować uboga w składniki odżywcze woda opadowa- np. w skalnych zagłębieniach, w misach jezior.
W krajobrazie południowej Szwecji takie warunki tworzą się na skalnych płaskowyżach dominujących nad łagodnie sfalowanym polodowcowym krajobrazem jak góry stołowe.

Płaskowyże te- Billingen, Kinnekulle, Mossberg, Hunneberg i kilka innych- to ostańce bardzo zróżnicowanych skał będące niegdyś wyspami na rozległym praBałtyku. U ich podstawy występują piaskowce, następnie łupki, czerwone i szare wapienie bogate w skamieniałości trylobitów, a górną warstwę stanowią twarde diabazyty, które oparły się lodowcowej erozji.

Nieczynny kamieniołom wapienia na Kinnekulle. Widać zróżnicowanie kolorystyczne wapienia, jago warstwowanie...

... łupliwość wapienia w płyty, trylobity;-) a w tle- jezioro Vanern...
Łupki ałunowe były kiedyś cennym surowcem, dla którego warto było przekopywać góry.

... schemat fabryki ałunu (XIX wiek)...

... one łupki...

... powydobywcza ruina...

... i złoże łupków, świecące.

A to dziwna, soczewkowata konkrecja twardej skały. Prawdopodobnie skamieniałe ufo.

Licznie obecne.

Ale ja nie o tym, to tylko takie geologiczne tło.

Miałam zamiar wyjaśnić, co się dzieje z wodą z torfowiska. Bo w końcu wszystka nie zatrzyma się w torfowcach, nie odparuje...

Płaskowyże wznoszą się na kilkaset metrów względnej wysokości. Mają dość strome zbocza i stwarza to warunki do powstania spektakularnych zjawisk przyrodniczych.

Po raz- porastają je dzikie, wilgotne i bujne lasy w typie grądu i łęgu. Nie tylko w Szwecji rzadko widuje się takie tropikalne bogactwo.

ach, ach, och, och...

Mam zamiar obejrzeć je wiosną, kwitnące kokoryczą, zawilcami i pierwiosnkami, a także- na obrzeżach- storczykami.

W łęgowej dolince potoku zarośla, łany pióropusznika strusiego, Matteucia struthiopteris (ta ogródkowa paproć, chroniona). Widok jak w wielkim akwarium... Poza tym jak w grądzie- dzwonek szerokolistny (u nas tylko rzadko w Bieszczadach), maliny (którymi się opycham), wiąz, lipa, klon, leszczyna, świerk. Rzadko jednakże w Sz widywałam takie dorodne drzewa, utrzymały się na głębokiej glebie i w zaciszu zbocza.

I jeszcze czerniec gronkowy Actaea spicata, czyściec leśny Stachys sylvatica, suchodrzew zwyczajny Lonicera xylosteum.
A zimna woda zabarwiona przez torf odpływa wąskimi strużkami...

... zbierającymi się w potoki...

... które spadają z szumem wodospadu z urwisk i wyrobisk zbocza płaskowyżu.

I te wodospady to kolejna atrakcja płaskowyży, górski i dramatyczny akcent w sielankowym pejzażu okolicznym.

Aż nagle potok traci rozpęd i wysokość, rozpływając się szeroko po równinie, podtapiając łąkę.

mmmmm, co za ulubione widoki. Ładnie to będzie wyglądało wiosną:-)

A na Kinnekulle jeszcze wrócimy, bo mamy jeden powód.

Pozdrówka, Megi.

PS. Fejsbuk się naprawił, więc więcej obrazków.

i co dalej? oraz ZAGADKA.

2012-01-07T21:55:00.001+01:00

Światło zwyciężyło. Popatrzcie:

Bardzo aktualne zdjęcia. I jeszcze:

No i co to będzie?
Dwa możliwe scenariusze: albo nie będzie już zimy, za ciosem nadejdzie wczesna wiosna- albo przyjdą mrozy. Jeżeli zdarzy się to pod koniec stycznia, to sprawi pewien kłopot pękającym pączkom, zakwitającym drzewom... ogrodnikom, którzy będą to wszystko owijać we włókninę i ratować...
W każdym razie Wrocław i okolice zielone jak jakaś Wyspa:

Znowu fotografuję jaśmin nagokwiatowy, Jasminum nudiflorum- w deszczu. Cudowny krzaczor, kwiaty rozwijają się stopniowo od grudnia, marzną, znów zakwitają. Jeżeli nie zmarzną- tak jak w tym roku- to krzew stopniowo staje się coraz bardziej żółty, jak forsycja. Żadnych wymagań. Żółtość za to optymistyczna i pachnąca.

Kalina wonna, Viburnum farreri, już w pełni kwitnienia. Pachnie waniliowo. Krzew niewymagający i w pełni mrozoodporny, poza kwiatami;-/

Ciemiernik biały, Helleborus niger, jest bardziej kapryśny. O jego wymaganiach i rozmnażaniu wie wszystko Gwenaelle i opisuje to szczegółowo.

Stare i nowe. Pigwowiec jeszcze z zeszłorocznym owocami (zresztą w konwencji: "w jabłuszku robaczek"), a już prawie- zakwitający...

Iglak na następnym zdjęciu to żywotnikowiec japoński, Thujopsis dolabrata. Zawsze brakowało mi w necie takich zdjęć, ułatwiających identyfikację po liściach, postanowiłam więc uzupełniać braki;-p

Kolejny więc iglak- cedrzyniec kalifornijski, Calocedrus decurrens.

Takie tam.

A co powiecie na takie bliskie spotkanie? O tej porze się ucieszyłam nawet.

Ha.

No i SĄ PTAKI;-)))

W moim karmniku widuję wróble (baaardzo mnie to cieszy, że ciągle są), sikory modre i bogatki, sierpówki. W okolicach także sikory ubogie i sosnówki, kowaliki, dzwońce i dzięcioły. Nie pokazały się grubodzioby, kwiczoły i zięby jery, może jednak tej zimy nie będzie?

A takie zarośla

powinny być w każdym ogrodzie, bo pozwalają ptakom wyspać się w miarę bezpiecznie (kot się nie przebije) i ciepło. Staram się robić- albo zostawiać- takie zakątki.

Tyle się dzieje... Tylko Foss, kot domowy, zalega pod Zygfrydem...

Skądinąd jest to Foss najbardziej fossecki z fosseckich, mina i wszystko...

A może... czas się obudzić

bo wiosna pukpuk...

Mimo że to ciągle roku początek.

Na sylwka przygotowałam ciasto, które warto tu uwiecznić, bo rzadko bywam taką hausfrau:

Najlepszego sylwestra spędzano w Mateusie, co stwierdzam ponad wszelką wątpliwość i na podstawie obszernej lektury.

Ale i nasz był nie od rzeczy, niezwykle, egzotycznie miły.

Nie jestem odpowiedzialna za te wybuchy.

I powiem wam, że mam zamiar realizować życzenia, jakie składała nam Gospodyni: Zdrowia, Miłości i Dostatku.

Traktując je jako noworoczno- urodzinowe zobowiązania.

Zdrowia, bo jak go nie ogarnę, to zostanę li i jedynie gwiazdą internetu, a mam tyle do obejrzenia, pojechania do, przeżycia...

Miłości, bo sama się nie robi, okazało się.

Dostatku. Hm. Lepszy był ten rok niż koszmarne dwa poprzednie. Ale żeby następny i kolejne sezony były dobre i lepsze, trzeba spiąć się nieco pracowo, przetestować kilka rozwiązań i skupić myślenie na dobrym organizowaniu pracy ludziom, a nie bujaniu w chmurkach i gatkach szmatkach o kfiatkach.

Tu się wyjaśnienie należy, bo ktoś mógłby pomyśleć, że lekceważę sobie pracę swą. Absolutnie. Ja bardzo lubię wymyślać ogródki, bo polega to na przyjemnym, twórczym rozwiązywaniu problemików, na rozwiązywaniu których się znam. Aleale w równej mierze polega na schlebianiu próżności... i bardzo przepraszam les clients, którzy to czytają, a czytają... ale są tacy fajni, że się nie obrażą... bo tak właśnie jest. W końcu na coś wydajemy te nasze pieniądze, i nikt nie może powiedzieć, że takie czy inne wydawanie jest bardziej czy mniej uprawnione... że lepiej popłynąć w rejs, niż założyć ogródek. Po prostu JA OSOBIŚCIE wolałabym, żeby moja praca miała większe znaczenie dla zachowania świata w całości, niż dla jego KONTROWERSYJNEJ urody;-p

Z trzeciej strony, jak to z tą ochroną przyrody bywa, to też pisałam, ha.

A W ŻYCIU BLOGOWYM...

... mam ZAWSZE tematy na 10 MERYTORYCZNYCH postów z góry, zapisane i uszeregowane... a nagle zaświeci słońce, zakwitną kwiaty, koty coś wykminią, pojedziemy na wycieczkę, pierścionek kupię i łooo... powstaje kolejny "życiowy" wpis,

... i zastanawiam się, co będzie potem? Jak już obskoczę sezonowe aktualności kolejny raz? trzeba będzie się postarać...

... WYGRANE wyślę w PONIEDZIAŁEK, howk!

... mam pomysła. Podobały się wam zagadki ogrodnicze? To robię. Ale za rozwiązanie zagadki powinna być nagroda. Był to dla mnie problem nierozwiązywalny, albowiem nie produkuję. Szyldzików, mitenek, szalików, haftowanych kur. Myślałam o sadzonkach bylin, ale to sezonowe i trudne do wysyłki.

Robimy tak: zagadka (w najprostszej wersji: co to za roślina?) zostaje zaanonsowana w tytule posta. Proszę o propozycje rozwiązania w komentarzach. Rozwiązanie pojawia się w kolejnym poście. Wygrywa osoba, która pierwsza udzieliła poprawnej odpowiedzi. Nagrodą jest wyprodukowana przeze mnie akwarela/kredkowy rysunek przedstawiający zagadkową roślinę (A4, stosowny papier). Wysyłam nagrodę w ciągu miesiąca od rozwiązania zagadki.

Może być? Dla was- skromna pamiątka. Dla mnie- skromny powrót do malowania.

To jak? Zagadka?

CO TO ZA ROŚLINA? (łatwizna;-))

Pozdrówka, Megi.

skok w nowy rok

2012-01-03T02:07:00.001+01:00

Kos śpiewał wiosennie, kiedy o szóstej rano (!!!) wracaliśmy z sylwestra.
Dzisiaj śpiewał przez cały dzień. Bo było tak z 10 stopni, no i fotoperiod widać zadziałał, znaczy dzień dłuższy...
Do oznak wiosny i sylwka jeszcze wrócę... ale trochę mi się opatrzyły te choinkowe blaski, te fajerwerki na blogach... zachciałam koloru bez koloru.

Lepiej. Drzewo jak kości ułożone do snu, trawy jak rude włosy...
Dolina Baryczy w szary grudniowy dzień.
Spontaniczna ekipa wybrała się na wycieczkę. W składzie:

(jeżeli ktoś z ekipy czuje się urażony upublicznieniem wizerunku, jak sugeruje TP, proszem o kontakt, poradzę coś;-)).
Ekipa nawiedziła Łąkę (to mój pierwszy post z etykietą "życie"... potem poooszło!). I pierwsza wizyta na Łące od tamtego czasu... znowu nie widziałam zawilców;-/

Łąka jak to łąka, zielona. Ten uroczy trawiasty wianuszek to śmiałek darniowy, Deschampsia caespitosa. Kępa zamiera od środka i narasta na obrzeżach, i tak ładnie wychodzi:-)))
Pojechaliśmy obczajać PTAKI. Skuszona tym oto wpisem namówiłam wszystkich, zresztą nie musiałam się starać jakoś specjalnie...
A tymczasem...

... pustki. Ale pięknie.
Staraniem m. in. Fundacji EkoRozwoju nad stawami stanęła wieża obserwacyjna, czatownie, fajne znaki:

Nie do końca skuteczne.

Tutaj więcej zdjęć z remontowo- edukacyjnych działań Fundacji.
Na groblach też ponuro- pięknie...

Dęby robią wrażenie.

Także na larwach kozioroga dębosza, tyle jedzenia.

Koziorogi pod ochroną, aleje również.
Ptaków nadal niet, są inne organizmy:

Leśne węże i plechowce.
Idąc rozkminiamy:
- jak cystersi zrobili te stawy? nie mając koparek? Moim zdaniem odcinali groblami po kawałku nadrzeczne mokradła. Może ktoś wie na pewno?
- gdzie są ptaki?
- czym się różni trawa od turzycy? (no właśnie?;-))
- jakie rośliny nadają się na zielone ściany (ha?)
- fajnie, że zrobiono szlaki na groblach. Jeszcze niedawno ochroniarze od Pana Karpia ścigali każdego, kto się zapuścił.
- jaki jest sens obsadzania parkingu jałowcami 'Stricta' i szczepionym drzewkami (jarząb 'Pendula', jesion złotokory...)
- i gdzie są ptaki?
- dlaczego sadzi się takie MAŁE drzewa? (jesienią Drogi dla Natury sadziły BARDZO małe, ale tym razem sens inny, IMO)
- jak duże drzewa powinno się sadzić?
- a co na to w Londku?
- a jak to się robi w Szkocji? (bo landscaperskie towarzystwo światowo bywałe)
- ale gdzie są ptaki?
Żeby to niebo było chociaż takie, jak labradoryt w moim nowym pierścionku... chmurne, ale w kolorze...

I przez chwilę jest. Dobrze, że nie pada;-)

A ptaki... widzieliśmy: kaaaczki, jednego błotniaka, czaple siwe, łabędzi dużo, no i nurogęsi! One to:

No owszem, daleko były.
Takie poświąteczne bliskie spotkanie z karpiem. W stawie milickim.
A banerek po lewej u góry widzieliście?

Oznacza, że zgłosiłam bloga do tego konkursu.
NIE w kategorii "ja i moje życie" na przykład, bo nie.
NIE w kategorii "edukacyjne", bo nie ma, a najbardziej by mi pasowała.
NIE w kategorii "moje zainteresowania i pasje", bo nie przewidziano RÓŻNYCH zainteresowań.
Tylko w takiej, czyli poniekąd wycinamy z oceny koty.
Dowiem się, co to znaczy, jak przeczytam regulamin;-))) o ile. Ale od pewnego momentu można będzie głosować (powiem kiedy;-))
Też sobie zgłoście:-)))
I też sobie na wycieczkę pojedźcie:-)))))
Pozdrówka, Megi.

candywyniki i happy new year!

2011-12-31T15:56:00.000+01:00

... ale najpierw zobaczycie, co mi zakwitło;-]]]

Wiosna po całości, proszem państwa. Ten kolor, ten deszcz... będzie tak kwitło do marca.
Nawet nie napiszę, co to, bo zaraz znajdzie się ktoś, kto wie.
I jeszcze MUSICIE zobaczyć, co przyleciało i siedzi pod karmnikiem czekając, aż rude niebezpieczne futro się oddali.

A następnie nastąpił wieczór, mieszanie...

... losowanie...

... i...

... i jeszcze jedno losowanie...

... no i wszystko wiadomo. Mirkę, rrobaczka i Parabolę proszę o podanie adresów do wysyłki. O ile znajdę fanty, hłehłe, bo gdzieś je posprzątałam...
Oraz o adres proszę M.... która otrzymuje NEISPODZIEWANKĘ za 30 000 kliknięcie. Wiem, bo napisała akurat wtedy komentarz, a ja akurat zajrzałam. I akuratnie zainspirowana zostałam przez bebeluszka i ogłoszony przez niego konkurs, i spontanicznie przyznałam nagrodę.
Oto M.

M. napisała o moim candy: ona też to robi! (...- ?)
No tak. Wcale się tego niespodziewałam, ale zabawa miła, i oglądalność wzrasta;-] toteż niezarzekamsię, że jeszcze...

Tak oto wygląda ten ostatni dzień roku. Pora zatrzymania, oczekiwania, podsumowań i postanowień.
O duchach czasu przełomu pięknie napisał Przemek, aż ciarki przechodzą. Nic ciekawszego nie dodam.
Pierwsze pytanie na dziś brzmi:

CO ROBICIE NA SYLWESTRA?

Mniej więcej wiem, bo czytałam.
Ja sobie zawsze myślę, jak to nie wypada siedzieć w domu akurat w taki wieczór.
Z drugiej strony- wredny przymus zabawy jest naprawdę wredny.
Pytanie powyższe dopada mnie zwykle tuż po świętach. I wymyślam: kino (przez całe lata we wro można było chodzić na cudne, tematyczne, surrealistyczne maratony sylwestrowe organizowane przez ACF. W ostatnich latach, w kinie dworcowym, były naprawdę odrealnione. I przez całe lata chodziliśmy, ale skończyło się razem z ACF). Teatr, teatr muzyczny (ale spektakle kończą się wcześnie i co). Wyjazd gdziekolwiek (bardzo dobry, a gdziekolwiek bywa... bardzo dziwne). Wyjazd do Pragi (ale dlaczego w sylwestra?). I tak dochodząc do wniosku, że to nie i tamto nieeee... wyszło na domek.
Tak myślałam do wczoraj, a wczoraj spotkaliśmy się z kimś i wyszło, że idziemy do domku tych ich. Ciekawe, bo znam onych bardzo... powierzchownie. Ale przecież poznam ich lepiej?
I gdybym chciała/miała czas pisać o noworocznych... postanowieniach, to mogłoby być jedno z nich. Korzystać z okazji, żeby poznać kogoś lepiej. I robić różne nowe rzeczy. I... cdn., bo godzina jest, jaka jest, ogarniam chatę, robię ciasto- o TAKIE- zgarniam koty przed fajerwerkami do domku i fruuu... dobrze, że kupiłam sukienkę:-DDD
No i która ABBA na dziś?;-p
Chyba że... albo...;-p

A wam, nam, wszystkim życzę po prostu

Nowego. Jakiego sobie życzycie, ale nowego. Dla barashki- lepszego niż poprzedni. Dla florysztuki- równie dobrego. Dla Leptir- mniej przełomowego;-)
Nowego Początku. Więc jeszcze raz

Pozdrówka, Megi.

... i po świętach.

2011-12-29T22:11:00.000+01:00

U was też?
Jak było?
W Moherii było miło. Chyba nawet znalazłam Pióro Żar Ptaka.

Pióro Żar Ptaka nie tak trudno znaleźć, okazało się.
Wystarczy nie wstawać rano... słuchając z satysfakcją, jak sąsiad wypuszcza samochód i myśląc, że przed nami miesiąc niewstawania, a potem już wiosna.
Wystarczy pójść z TP do zwykłego sklepu ze skarpetkami i herbatą.
Można też spędzić dzień piżamkowo- drzemkowo- herbaciany z rumem oraz truflami.
Poczytać "Jedz, módl się i kochaj", i nie włączać kompka przez dzień cały.
Pojechać na wycieczkę w szaro- szary dzień i cieszyć się, że nie pada.
Nie chciałabym spłycać tematu pióra, dobrego na chłód i samotność w sercu, ale to jakiś początek.
Będzie dalszy ciąg...
A to cała choinka:-))) nie, nie choinka. To Zygfryd, Serb świerski. O imionach choinek pisałam w zeszłym roku.

A to oto jest najpiękniejsza choinka wrocławska. Most Rędziński.

Trochę mało ekologiczna, bo każda nitka z osobna podświetlona wielkimi reflektorami.
A to wianki od flo w naturalnym środowisku. Pięknie ubierają.

A to już wiosna... znacznie bardziej wiosenna niż ostatnio. Właściwie trochę dość mam tego skondensowanego zapachu;-p

Spośród kotów wirtualnie obecny dzisiaj jeden, za to w wielu znudzonych odsłonach. Oto kot przybrany świątecznie w różowe futerko. Jednocześnie sfochowany i skonfundowany.

To confuse a cat... bezcenne.
Tu kot spontanicznie zalogował się w naczyniu:

Tu samoobsługowo bawi się częścią Zygfryda. Pociąga za sznurek, a gałązka jedzie, łaaał.

No a to kot pierwszego dnia świąt... jaki fajny jasny obrus i jak dużo miejsca, zabrali wreszcie te szpeje wszystkie i można się rozciąąąąągnąć...

... sama rozkosz, spokój i błogosławieństwo Żar Ptaka...
(a te okruszki to z kocich łapek rozsypane, obrus do wymiany).

No właśnie. Foss się nudzi. Pańcia Fossa tęskni za Kminkiem jak nie wiem co, ale chciałaby dać domek jakiemuś kotu. Braciszkowi dla Fossila i kochanemu futerkowi. Ale wolałaby, żeby to był kotek, który naprawdę tego potrzebuje. Zabrany bezdomności albo ze schroniska, a nie tak jak zwykle- z jakichś przypadkowych urodzin w już zakoconym domu, w którym jak kotów przybędzie, to "jakoś to będzie", bo znajdzie się przygarniacz i znowu nie trzeba nikogo sterylizować.
W związku z tym Megi spędza czas na wszelkich ogłoszeniach i portalach poświęconych kocim adopcjom. W końcu trafia na forum miau.pl, nad wątkami którego przez dwa popołudnia wylewa łzy (naprawdę jest wzruszające, spróbujcie). Zaczepia mailowo i nieśmiało dwie osoby.
I WIECIE CO? Okazuje się, że jej domek nie spełnia standardów. Że dom tzw. wychodzący nie jest odpowiedni dla kotów urodzonych i wychowanych w piwnicy, na działce przy opuszczonym domu... taki domek jest niebezpieczny.
AAAAAAA! Co się porobiło z tym światem? Ja wiem, że nie do końca jestem dobrą pańcią dla kyciów. Że są traktowani tak jak wszyscy domownicy, a nie wyjątkowo. Że czasem nie poszłam wczas do weta, bo byłam w pracy albo wykończona po pracy. Że jedzą puszki z lidla i biedry (ale ja TEŻ jem żarcie z lidla i biedry). Że nigdy nie obcinałam im pazurków. Że Puszek do tej pory nie jest wykastrowany... chwila, chwila, co tu jest ważne, a co nie?
Może tu właśnie odpowiem, bo sama skierowałam kocich opiekunów na mojego bloga, i tak będzie najłatwiej wszystko ogarnąć. Zresztą da się uogólnić na stosunek do przyrody w ogóle, więc nie będzie bardzo nie na temat;-p
Byłam dzisiaj u weta z Puszkiem i Fossem.
Puszkin w wieku około roku zachorował na przewlekłe zapalenie górnych dróg oddechowych. Zapalenie to nigdy się nie wyleczyło, prawdopodobnie jest na tle alergicznym. Co jakiś czas się nasila (towarzyszy mu zapalenie dziąseł i spojówek) i wtedy go podleczamy antybiotykami, a wypróbowaliśmy ich wiele. W tej chwili uparłam się, że wyleczy się do stanu, w którym będzie można mu wyczyścić zęby (ma dopiero trzy lata, jak będzie miał paradontozę i ząbki mu wypadną, to trzeba będzie go karmić specjalną karmą albo będzie miał niedobory, będzie źle gryzł i trawił i umrze przedwcześnie) i wykastrować (w tej chwili z powodu jego temperamentu cierpią kocice- ściga je, chociaż są wysterylizowane, i dorastające kocury, jak Kminek, a niedługo Foss. Nawyk dalekich wędrówek na pewno mu pozostanie.). Jak jest taki zasmarkany, to narkoza nie wchodzi w grę.
Kuracja Puszka ma trwać do 20 stycznia, zastrzyk co drugi dzień. Majątek wydamy, ale oby była skuteczna. Nie do końca w to wierzę, bo, po pierwsze- Puszkin jest kotem o wielu cechach recesywnych (jasny rudzielec z cechami albinizmu) i pewnie alergia się z tym wiąże, po drugie- on dobrze wie, co i jak, i leczenie bywa nieregularne z powodu przedłużających się nieobecności kota;-p
Puszek jest problemem i nauczką- nie brać kota z domu, gdzie ktoś traktował zwierzaki jak zabawki i swoją własność- tak fajnie, jak jest dużo małych kotków... a w całej okolicy musiały być już blisko spokrewnione...
Foss natomiast jest na zimne dmuchany- miał zaczerwienione dziąsła i nieświeży oddech, no to z Puszkiem do transportera i też Floral. Boję się, bo to trzeci raz w ciągu jego krótkiego życia, z czego wynika, że może mieć skłonności do chorób nerek. Ech.
Polar, dziewięcioletnia kocica, ostatnio zaczęła wylizywać sobie futerko z brzucha i też nie wiadomo- alergia na jakiś środek czystości? Pchły? (pchły i kleszcze to normalne pasożyty u kotów wychodzących, drodzy forumowicze. Trzeba je zwalczać, ale mimo tą ciągle SĄ.) Niedoczynność tarczycy, na którą już cierpiała? Stres? Stres mógłby być uzasadniony szaleństwami Puszka (ale to też nie jest tak, że on na te kocice NAPADA. To one ostrzegawczo mówią rauraurau, reagują nadmiarowo i go prowokują). Na szczęście chyba zaczyna zarastać... albo się odfutrzyła na maxa, bo nie znajduję już wszędzie czarnych kłaczków. Oczywiście trzeba ją odkłaczać.
Najbardziej stres puszkowy daje się we znaki dwóm pozostałym kiciom- ośmioletniej Puni, która jest bardzo specyficzna (dominująca, ale nieco autystyczna) i czteroletniej (chyba) Aguti, która jest zaborcza, jest kotem na wyłączność, bo nigdy nie miała prawdziwego domku.
Jeżeli ktoś jest zdziwiony tą moją rozkminą, terminologią itd., to kieruję na wspomniane forum... tam się dowiecie, co to znaczy antropomorfizować...
Dodam, że Polar i Aguti to zaradne kotki, które same nas wybrały. Schron dla zwierząt za naszym ogrodzeniem przynajmniej niektórym niezależnym kotom dawał wybór. Niezamknięte w klatkach mogły wybrać swoich człowieków... albo stworzyć komunę na blokowisku... albo squat w starym bunkrze. Punia jest córką Polara z tych czasów wolności. Wiem, że teraz na Ślazowej koty nie mają takich możliwości. Wyjście poza teren Schroniska może skończyć się spotkaniem z lisem np.
No to... co z tym wychodzeniem?
A JAK wy byście się czuli? Będąc kotem? Który powinien chodzić Własnymi Drogami, Ścieżką wśród Wilgotnych i Dzikich Lasów? Jakbyście się czuli w klatce mieszkania, w akwarium za szybą? Za którą fruwają ptaki?
Co jest ważniejsze? Bezpieczeństwo i nuda? Przygoda i dzikość serca?
One nie są naszą własnością. One tylko chcą z nami mieszkać, bo nas lubią. Przychodzą zjeść nasze jedzenie i pozwalają się pogłaskać.
Jak to leciało? miłość cierpliwa jest... nie szuka swego?
Nieprzestrzeganie naturalnych praw zwierząt jest formą wykorzystywania zwierząt i jest nieetyczne. O. Sama wymyśliłam. I może nawet wymaga specjalnej kampanii.
Autokomentując: lepiej dać kotu dom niewychodzący, niż żaden. W pewnych okolicznościach (bliskość ruchliwej ulicy, mieszkanie wysoko) dom siłą rzeczy musi być niewychodzący. Wychodzący dom na wsi bywa niebezpieczny (zdziczałe psy, lisy). Ale jak tylko się da... nie bawmy się w Boga... i powściągnijmy egoizm.
O rany, przypominają mi się te wszystkie filmiki z serii "jak do cholery udało nam się przeżyć". I psychoza wożenia dzieci wszędzie, i ułatwiania im życia na maxa.
A btw, czy forumowicze nie zdają sobie sprawy, że używając "najlepszego żwirku Brylant", "karmy, którą weterynarze karmią swoje zwierzęta", "jedynego leku na...", "niezbędnego produktu" są ofiarami marketingu? Jak daleko można się zapędzać w swoje lęki i niepewność, że dobre nie jest wystarczająco dobre, że musi być najlepsze? Nie chcę wiedzieć, co się dzieje na portalach poświęconych dzieciom;-p

Teraz sama się zapędziłam, zaraz was pogryzę i podrapię;-) ale jak jak jak mogłabym nie być sobą? Kontrolować, zamiast korygować?

A kafelki idą do... a nie, to jutro. Właśnie, JUTRO miałam napisać, ale nie wytrzymałam...
Czyli JUTRO... i w kolejnych postach: candywyniki, co się dzieje z wodą, którą są przesiąknięte torfowiska, wycieczka w szary dzień, podsumowanie roku i noworoczne "postanowienia" (nie robię, brrrrr)...
Albo was poczytam, albo wracam popłakać nad kotami. Lubię egzotykę;-p Kiedyś całe godziny wisiałam na vitalii śledząc postępy osób w chudnięciu... ale okazało się, że odchudzanie jest monotonne i zwykle prowadzi do punktu wyjścia. Pewna moja znajoma obserwowała forum dla amazonek. Tam to musi być hardo.
Sorry.
Pozdrówka, Megi.

święta w Moherii

2011-12-22T17:43:00.000+01:00

składają się z ładnych detali...

Bluszcz tak pięknie owockuje. Posłużył do wykonania mojej wersji "deck the hall with boughs of holly":

Gdzieniegdzie widać wiosnę

A ówdzie zima w pełni

Jemioła natomiast spadła z wiatrem jak na zamówienie

Ptaszorki na huśtawce:

I zainstalowana komodchen:

Prezenty nie doszły, ale jeszcze mają szansę. Kurierzy polegli;-p Zakupy jadalne zrobione. Uszka i pierogi zamówione, złamałam się jednak. Wigilia zorganizowana...
... jeszcze tylko sprzątanie po Panu Złota Rączka, który robi drobne naprawy (te tam wypadające gniazdka, obwiśnięte przewody, peknięte kafelki...), krótka wizyta w "mieście" po zakupy, które nie zrobią się przez neta, i można zagłębić się w przyrządzaniu magicznego jedzenia, skupiać się w kręgu światła, odpędzać demony ciemności...
... dzisiaj jest najkrótszy dzień. Podobno przez dwanaście dni bożego narodzenia ciemne siły walczą o panowanie na Ziemi, przegrywając ze Słońcem. Bezpieczniej te dni walki przeczekać w domu, w kręgu, za szańcem maku, grzybów i podarunków dla bliskich. Czas zwalnia aż do zatrzymania...
... można też spędzać go tak:

... co wcale nie jest od rzeczy. Zwalnianie czasu skłania do jego ignorowania.

Wspominałam ostatnio o miłych spotkaniach.
Było ich trochę i będą jeszcze.
Poznałam A, która jest jak płomień. Obiecuję sobie następne spotkania:-)
A i T zaprosili nas na obiad znienacka i miałam okazję podziwiać ich talenty- mistrzowsko- kuchenny T i objawiony fotograficzny A. Obiecuję sobie więcej, zwłaszcza, że łączy nas co najmniej Suwalszczyzna.
W Zielonym Domku choinkowe lampki odbijają się w szybach, a za oknami brzozy, sosny i śnieg... Obiecuję sobie herbatkę z pomarańczą:-)
Poinsecja jest od Agi:-))) Obiecuję sobie więcej kaw!
Marie, która studiuje architekturę krajobrazu w dalekim świecie, zapełniła moją wyobraźnię ideami. Obiecuję napisać.
Flo podarowała mi wianek... Obiecuję go sfocić i też coś dać flo przy okazji bardzo długo odkładanego spotkania.

Jak to się ma do samotności? No nijak. Oczywiście, że mam towarzystwo na każdą okazję.
Z Agatą mogę iść na kije, pojechać na biegówki albo w góry.
Z Beatą mogę iść do kina, wystarczy zadzwonić, a ona zawsze.
Z Edit mogę pojechać na wycieczkę, mogę wpaść do niej na kawę i hohoho.
Mogę pojechać na starocie, iść do teatru, pójść na wrzosowisko...
I tak dalej.
Więc to nie jest taka samotna samotność, to samotność w sercu. Do przeżycia.
A NA PEWNO nie jestem samotna tu, w życiu blogowym. Wiem, że pewnie nie macie teraz dużo czasu na czytanie, ja też niekoniecznie, ale kątem oka zajrzałam tu i tam, co słychać w dalszym ciągu rozsyłania wyróżnień. I już widzę, ile będę miała nowych blogów do poczytania, przez was rekomendowanych. Wyróżnienia są fajne. Blogowanie jest fajne:-)
Oraz Fossil jest fajny, jak się bawi myszką:

Jasne, że na stole.
No to... do napisania. Dobrych świąt.

Pozdrówka, Megi.