od początku

niedziela, 29 października 2017

każdy rok jest coraz krótszy

i to, co kiedyś było jego treścią, zaczyna mieścić się w jednym wpisie.
And you run, and you run to catch up with the sun, but it's sinking.
Niezupełnie mi to pasuje, więc chociaż podsumowanie.
Dawno nie byliście w Moherii i jej alter ego, w moich dzikich ogrodach.
To co? to chodźcie, zapraszam do przeszłości...

Jakoś tak się złożyło, że kwiaty miewałam głównie na stole.
Majowe lewkonie. 
Czerwcowe surmie, z cięcia. Jakie to piękne kwiaty!
Pachnące i trwałe, i storczykowe.
Róże na początek wakacji.
Lipcowe z Langenbielau.
Moheria zaskakuje mnie co roku. Przezierna i świetlista w kwietniu- w maju wygląda tak:
(i wszystkie posadzone radośnie bylinki szlag trafia)
A to już lipiec.
 Za bardzo się nie wyjeżdżało, ale śniadania na bruku były w porządku.
Uwierzycie, że w sierpniu i wrześniu nie zrobiłam w Moherii ani jednego zdjęcia?
Pewnie nie.
W październiku trochę tak.
Bo słońce.
 Bo światło.
Bo kolory.
Stewarcja.
Klon siakiś.
Trzmielina oskrzydlona.
Tawuła van Houtte'a.
Dereń kousa.
Kwiatowe następstwo w Moherii kształtowało się następująco:
Majowe tulipsy. Tulipany w tym roku kwitły tak długo i wytrwale!
Rodki szalały- tu Biały Cunninghama
a to Łososiowozłoty.
I Calsap, który żyje uparcie, mimo że mu nie ułatwiam.
Oraz Elegancki Różowy.
Kalina japońska miałaby się lepiej w większej wilgotności i przestrzeni
ale i tak me gusta.
Koralowa liściem szerokim kompost zakrywa, bardzo jej się tam podoba.
Lilaki- teraz mi się przypomniało, że w tych czasach sypiałam na balkonie. Lilaki i słowiki, a później robinie, jaśminowce i lipy, sowy i nietoperze, kosy i jerzyki, obłożenie kotami i chłodne poranki... ojej.
Płatki tawuły na Boże Ciało.
Kochane bodzichy.
Cieszę się, że miodownik wciąż ma się dobrze.
Telimę kocham za zapach i umiejętność wypełniania miejsc.
Kokorycz żółtą- za spontaniczność i wiecznotrwałość.
Od maja do teraz.
Przed imieninami zakwita mój ulubiony krzak ever.
I już dopada weltschmerz letniego przesilenia. Kwiaty stewarcji kameliowatej.
Lipcowe tropiki.
Gadżetowo nie zmieniło się nic,
bo owszem- miałam ptaszki, ale to już przeszłość. I tylko częściowo za sprawą Mryśka.
Kocio.
Dokładnie trzy lata temu zaginął i zginął Puszkin, dzień po tym wpisie, który przypomina, jak kruche są dobre rzeczy.
Gdyby nie zginął Puszkin, nie poznałabym Mrysława. Króla zwierząt i króla życia, od którego każdy mógłby się uczyć radości, umiejętności życia chwilą i odwagi. Mrysław boi się tylko odkurzacza i śmieciary i chętnie bym się z nim zamieniła na moje uogólnione lęki.
 
Mrysław na gorącym dachu w taki, pamiętam, naprawdę upalny dzień.
Ponieważ jednak zamienić się trudno, czuję więź z naszym kotkiem lękowym, Udolfem Anuszkinem zwanym Udusiem.
Udusiek śpiący słodko, robiący zwij- rozwij przy dotknięciu budzi tyle czułości.
Bo Udolfik na trzeźwo najczęściej jest spięty. Nerwowy. Przestraszony. Pasywnie agresywny. Reagujący nadmiarowo.
Nie wiem, co wydarzyło się w życiu tego małego kotka.
Tu jeszcze letnio- chudy, z wyrudziałym futerkiem. Teraz bardzo się poprawił.
W okresie lęgowym ptaków chłopcy nosili dzwoneczki, bo jak nie nosili, to codziennie ratowałam podlota kosa lub drozda.
Kompulsywne wylizywanie jest bardzo Udusiowe.
Podobnie jak czujność przy zasypianiu.
Mrysław wszystkich traktuje jak treningowe zabaweczki, a Udolf zasadniczo się nie bawi. Trochę to potrwało, zanim zasnęli koło siebie. 
(w moim barłogu balkonowym)
I była sielanka, aż tu wtem.

Kot Bambosz, zwany też rasistowsko Bambusem lub Czarniakiem, pojawił się na dzielni zimą jako dzikus i łobuz.
W czerwcu był tak wykończony trybem życia, poraniony, tracący równowagę przez świerzbowca w uszach (lub na skutek urazu), że dał się odłowić.
Przez trzy tygodnie mieszkania w klatce bytowej i leczenia oswoił się i został naszym najbardziej domowym i proludzkim kotkiem. Niestety nie prokocim- jest zazdrosny i zaborczy, w dodatku nie był wykastrowany, i jego męsko- terytorialne zapędy skupiły się na najsłabszym ogniwie.
Uduś przestał przychodzić do domu.
Czas i wakacyjny wyjazd wszystkich, kiedy koty musiały przetasować relacje przystosowując się do nowej Opiekunki i nie mając wsparcia mame i babe, naprawiły sytuację.
Udolf nadal pozostaje mazgajem, skarżypytą i chłopcem do bicia, ale dorasta i dzielnieje.
Bambus odnalazł wspólną pasję z Mrysławem- ogrodowe przewalanki.
Uduś śpi.
Zwij.
Rozwij.
Pónia czuwa.
Aż tu wtem.
Zapomniałam dodać, że Bambosz ma pół ogonka.
???
Najczęściej wygląda to tak- Bambi na stałym posterunku na winklu domu, w turzycach. Bambusy niskie już niemodne.
Po świerzbowcu (lub urazie) zostało mu przekrzywienie główki.
Każdy przechodzący kot staje się ofiarą.
Zniszczyły mi turzyce. Bodziszki, telimy, pragnie. Wszystko.
I tak wkoło 😆
 Poza tym jeszcze tak.
Uduś ma tylko jedną różową poduszeczkę 💙
I wciąż jest malutki.

Nori.
***
Moheriowe alter ego znajduje się w Obornikach. Więcej słońca, przyjemnie piaszczysta gleba, zapach sosnowego lasu. Rosną rośliny, które u mnie nigdy nie. Jest warzywnik. Lubię.
I tu już tylko zdjęcia zdjęcia zdjęcia, od maja do dziś.
Kosaćce jak motyle. Nie to, co na Muchowskich łąkach, gdzie szafirowe morze, ale niech będzie i ta namiastka niedościgłego wzoru.
W majowym warzywniku.
W tle za 'Polar Ice' kawałek prania dla M.
Wieczornik damski.
Krzewuszka 'Polka', bardzo polecam- duży krzew, kwiaty jednocześnie od białych do czerwonych.
Pstre odmiany- jeżeli krzewuszki, to tak.
No i właśnie. To też lubię, że tak jest 😊
Kolkwicja chińska, świetnie radzi sobie na piasku.
Kielichowiec wonny- jeżeli szukacie oryginalnego i niezawodnego krzewu na piaszczystą glebę, to właśnie znaleźliście.
Dziewanna fioletowa, nasiewa się od lat.
Szałwia lekarska, ot w rabacie.
Obfity ten maj, tymczasem w czerwcu:
 
Złocień maruna.
Taką rabatkę raz tu założyłam.
Hortensjowe początki.
Coś czuję, teraz, wklejając zdjęcia, że w Obornikach bym się zaogrodowała na nowo.
W tej chwili rządzi Ciocia, wpadamy na doroczne cięcie, najładniejsze rzeczy dzieją się same (te ostróżki, ślazówki, maruny, naparstnice i maki!). Czasem coś dosadzam.
Muszę przesadzić jedną kalinę.
Docelowo wycięłabym dużo iglaków, dosadziła więcej róż, lilaków, hortensji, nowe drzewa owocowe, bo stare już niestety. Więcej wszystkiego. Więcej bylin, wszystko bym zabylinowała, a nie, zostawiłabym jednak miejsce na jednoroczne łączki.
(Powyższe wydaje się być uniwersalnym przepisem na Ogród- mniej iglaków, więcej lilaków. Więcej kurwa wszystkiego.)
Może z tymi krzakami i drzewami to zacznę już. Listę zrobię. Bo każdy rok...
Lipiec jest fioletowy.
Ta 'Bluebird' (bo to chyba ona) jest zupełnie nieprawdopodobna.
Neonowo zmienna.
Randomowo rozświecają się rudbekiowe słoneczka.
Słonecznie w warzywniku.
Moja rabatka zaczyna wyglądać.
Muchy tę tojeść orszelinowatą bardzo lubieją.
Rutewka Delavay'a.
No to jeszcze wrzesień.
 
Hortensje ogrodowe i piłkowane stają się akwarelowe
a bukietowe 'Kyushu' całkiem rześko kwitną.
Owocująca kłokoczka południowa.
I październik
 z jego owocami
(dławisz okrągłolistny)
(głogownik Dawida)
 kwiatami,
(różne formy złocienia maruny)
 
('Mozart')
(świecznica)
kolorami
(kalina koralowa)
 i przemijaniem.
 I tak zostajemy na ładnych kilka miesięcy.
Bez specjalnych nadziei na ładne widoki i przyjemne podróże, z jakimś smutkiem, ale i dystansem do uczuć.
Następnym razem pokluczymy po ogrodzie, to nas jeszcze bardziej od uczuć oddzieli i pozwoli przetrwać.
Właśnie minęła pożyczona godzina.
Pozdrówka, Megi.
(co by na to powiedziała M.?)

36 komentarzy:

  1. Bardzo Ci dziękuję za ten piękny, letni post z tak slicznymi zdjęciami. Złapała mnie jakaś deprecha związana z ciągłą beznadzejną pogodą i... od razu mi się poprawiło jak popatrzyłam na twoje zdjęcia. Dzięki raz jeszcze :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. widzę, że wiele osób post ucieszył w tej nadchodzącej szarości :-) bardzo mi miło.

      Usuń
  2. tak Megi, rzadko bywam ostatnio w blogowym świecie ale u Ciebie jak już bywam to zasiadam i jestem. Szczególnie, że jest tak PASKUDNIE za oknem, że wpis ten podziałał mocno terapeutycznie. No i zapomniałam już jak TY o kocurkach pięknie pisać potrafisz. A Mrysław wyrósł na niezłego kociego przystojniaka. Pamiętam jak był niemowlakiem :-) Te rude to jednak .... co nie? :-D

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. no i tak ma być. Trochę mi brakuje siedzenia na tyłku i patrzenia, co te koty, i pisania o tym potem (bo nie mam o czym). Za dużo się dzieje jednym słowem.
      Mrysław to król słońce co najmniej, piękny niemożliwie, złoty chłopak. I dobrze o tym wie. Ach te rude :-) od pierwszego rudego forever.
      Pamiętam twojego Bambosza...

      Usuń
  3. Tak wiele się od Ciebie uczę, dziękuję Ci za to :)Tojeść orszelinowata, zapisałam do kupienia na przyszły rok. Jeszcze ten się nie skończył, a ja już jedną nogą w przyszłym. Ogromnie wielkie mam nadzieje i plany na "nowe życie" z naprawioną nogą, że aż bać się zaczęłam. Bo co, jeśli... nie, no przecież MUSI być dobrze. Dobrego dnia Gosiu :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. bardzo fajna jest ta tojeść, robi malownicze duże łany, ale ślimaki ją żrejo :-( jak jest malutka.
      No widzę właśnie i też o tym pomyślałam... ale przecież BĘDZIE dobrze.
      dobrego dnia dziś!

      Usuń
  4. Sweet Meg!
    W pierwszych słowach mojego komenta stwierdzam z radością że kocio się uspokoiło. Wiadomo że nie przebolano ale uspokoiło się i nawet jakby nowe kocie problema wychowawcze się zarysowujo. Zielone liściaste musi być, kurwa, solidnie sadzone! Nie wiem skąd w nas to zamiłowanie do tajgi. Syberyjskie zesłania, wspominki katorgi? Sentymenta czy li tylko zwykłe lenistwo postpańszyźniane? No a życie sobie płynie, czasem zwalnia, czasem przyspiesza, niekiedy się jakaś piaszczysta łacha trafi albo i wodospadzik. "Taka już jest ta natura", jak to mawia mój Tatuś zatwardziały ewolucjonista, z racji wieku mający tzw. szeroki ogląd spraw. Wszystkiego dobrego na bezlistny sezon. :-)
    Tabs

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. problemy wychowawcze dały nam na tyle do myślenia, że następny kotek do stada będzie MAŁY, chociaż mówiłam wcześniej, że nie. I pręgowany. Co do pci, to się okaże.
      A wiesz, że możesz mieć rację z tą Syberią? Jakaż to śmiała teoria, ale wpisująca się w romantyczny etos suwerena.
      Wszystkiego dobrego. Wreszcie będę miała czas skomentować twoje posty, odpowiedź pod muzealnym dała mi do myślenia.

      Usuń
  5. Pozostaję w zachwycie! Teraz mozolnie śliniąc ołówek i przygryzając języczek muszę sobie porobić notatki z nazw, bo ja też chciałabym zielono i kolorowo, a mam wspomnienia zesłańca, jak to cudnie ujęła Tabs. Guzik wiem ja o zielonym ale już się cieszę na początek mojej przygody z ogrodowaniem. No coś kurna wyrosnąć mi musi no nie?
    Trójca kocich paniczów jest najsłodsza ever! Przewalanki Mrysława z Bambusem zachwyciły mnie dokumentnie! Boskie :)))

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. mówiłam, kocurki są najlepsze, wieczni baunsowicze.
      Na twoim miejscu w ogrodzie zaczęłabym od poprawienia cięciem tego, co masz. To świetna baza.

      Usuń
  6. Jakie cudowne zdjęcia, wspomnienie cieplych , kolorowych chwil :-)
    A teraz u nas leje i wieje jakby mało było latem...
    I ta cudowna kocia sesja ;-) Piękna...
    Koty są cudowne, głaski dla wszystkich...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. dobrze, że pada. Wreszcie, po tych suchych latach, i tak za mało.
      Koty to najlepsze, co ma świat :-)

      Usuń
  7. Ja wiem, że jesienne nastroje, że "to raz jeszcze tak zawrotnie że niepostrzeżenie okręciłem się koło słońca"...
    ale
    uniwersalny przepis na ogród:
    "mniej iglaków, więcej lilaków. Więcej kurwa wszystkiego"
    mnie absolutnie zachwycił :-D
    Pozdrawiam, kanga_roo

    OdpowiedzUsuń
  8. miodownik :) i róże :)

    M zW

    OdpowiedzUsuń
  9. "Więcej kurwa wszystkiego"... Najkrótszy przepis na ogród i o ileż piękniejsze to od "Teraz kurwa my". Ogrodowa poezja po prostu. Zastosuję się. Na razie rozsłoneczniam się przyszłorocznie rudbekiami. Jednorożec niezmiennie zachwycający. Koty przemilczam, choć nic do nich nie mam. Zakopałabym się w listowiu, przespałabym zimę i obudziła z krokusami. To moje odwieczne jesienne marzenie. I co? Nico.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ten komentarz został usunięty przez autora.

      Usuń
    2. Tak samo chciałam zacząć - WKW.:-)
      Kocham Cię Megi, jesteś Mega!

      Usuń
    3. no tak. Ale powinnam to rozwinąć, bo nie mam na myśli dżungli i chaosu (chociaż osobiście lubię dżunglę i mam)

      Usuń
  10. "Mniej iglaków, więcej lilaków. Więcej kurwa wszystkiego."
    Poproszę to na nagrobku, złotymi zgłoskami, dziękuję. Reszta jest milczeniem.

    Hanako

    OdpowiedzUsuń
  11. Też mi ten cytat utkwił w głowie :). Bo dobry jest, krótki, treściwy, dosadny, w punkt. A zdjęcia bardzo inspirujące!

    OdpowiedzUsuń
  12. Coś niesamowicie pięknego, Pani ma szczęście w życiu.

    OdpowiedzUsuń
  13. U mnie za oknem ładnie, a paskudnie w sercu:-( Takie słoneczne to, co piszesz!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nanuska, to ty??
      Jeszcze będzie przepięknie. Moja kochana.

      Usuń
  14. A to ja może, w świadomości że każdy rok coraz krótszy, tak......
    "Bo być nie umiemy
    trochę bardziej zwykli
    chcemy za dużo..."

    I zatęskniłam za zapachem lewkonii z wiejskich ogródków mojego dzieciństwa
    Ale rób mi tak Megi bo tęsknota, bo pamięć, potrzebne są, prawdaż <3?
    Barbara

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. lewkonie. Wiesz, że za moich czasów już były tylko wazonowe, nie cięte, takie z korzeniami? Nie pamiętam ich z ogrodów. Tylko maciejki były.
      No tak. Zachłanni jesteśmy, nie dość że chcemy za dużo, chcemy wszystkiego, to jeszcze uważamy, że nam się należy...

      Usuń
    2. Bo lewkonie chyba wymagające są, pamiętam je tylko z takich bardzo zadbanych ogródków a w mieście z niektórych działek w ogrodach działkowych. Z korzeniami też sprzedawano (na targu :] ) a cięte to może dlatego, że zostawiane na nasiona ? hm, nie wiem. Były takie drobniejsze niż te teraz, ale ten zapach !!!.... Wyczytałam, że lubią wapienne podłoże, to by się zgadzało, bo wakacje u Babci to świętokrzyskie.

      I zwyczajność to jakoś .....

      Toteż tęsknię.

      Barbara

      Usuń
  15. Naprawdę fajny wpis, świetnie się go czyta. Przepiękne zdjęcia! Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
  16. I really likes your blog! You have shared the whole concept really well and very beautifully soulful read!
    Thanks for sharing
    ตารางบอล

    OdpowiedzUsuń
  17. Nie każde zdjęcie mi się wyświetla, ale z tego, co widziałem, to całkiem nieźle tam z kolorami :)

    OdpowiedzUsuń

napisz, to miłe! dziękuję!
(moderuję komentarze do starszych postów :-)